29 mei 1999 – 6 juni 1999

Wat reed er mee? Moto Guzzi V7, Suzuki, Kawa ZXR7, Honda Transalp XLV 600, Honda VT700, Honda GL1500

29 mei - het vertrek

Bij TT is de zaak 's ochtends om zes uur open. Er is koffie voor de Polenreizigers. Na een half uur vertrekken we voor de eerste 750 kilometer naar het motel net in Polen. Er volgen diverse tankstops waarbij uiteraard vaak de koffiepot geraadpleegd wordt. Nabij Helmsted wordt gestopt voor een hapje eten. Kreunend stappen Willem en Thon af wat Henk de vragend gestelde opmerking ontlokt: "Het afzien is begonnen?"

De weg vanaf Berlijn naar de Poolse grens bestaat uit betonplaten die ooit gelijk en aansluitend gelegen hebben. Nu is dat al lang niet meer zo. De laatste 150 kilometer vormen dan ook een ware beproeving voor ieders ruggengraat. De Poolse grens wordt vlot gepasseerd, zelfs door Loc, die daar toch wat vraagtekens bij had. Er wordt geld gewisseld. Eurocheques worden niet geaccepteerd, alleen cash! En dan Pólen! Bossen! Een twee baans snelweg waar paard-en-wagen niet toegestaan zijn en de overweldigende geur van acacia’s.

Het is na zevenen als we bij het motel arriveren. We worden verwacht, de boeking is dus goed over gekomen. De kamers worden verdeeld en de bagage afgeladen. Terwijl enkelen al gauw buiten zitten achter een koel drankje, sleutelen Willem en Gerrit aan de Goldwing. De versnellingspook zit wat los. Maar het blijkt niet op te lossen, het pookje verdwijnt met enkele misselijk makende haakse bochten in het blok. En dat is het dan. Wel blijkt op dat moment al hoeveel gereedschap een ieder meegenomen heeft. Thijmen zou er jaloers op zijn!

De eerste die onder de douche gaat, heeft pech. Volledig ingezeept moet Angelina constateren dat het waterstraaltje steeds minder wordt naar mate in de naast gelegen kamers anderen ook hoopvol de kraan opendraaien. Mooi motel, maar het water is op rantsoen. Waarschijnlijk uit onvrede hiermee, sloopt Chantal de douchecel en trekt als toegift het plankje boven de wastafel uit de muur.

De bediening bij de maaltijd is op en top Pools. Een chagrijnig kijkende serveerster probeert telkens weg te rennen als één persoon iets te drinken heeft besteld. Door vasthoudendheid van de groep slaagt uiteindelijk iedereen erin zich te laven aan een groot glas van het een of ander. Na een lekkere maaltijd en een paar rondjes begint iedereen van dat Pools toch wat wazig te kijken:

Eén = Jeden
Eén bier = Jedno piwo
Twee bier = Dva piwa

30 mei - Poolse verkeersregels

Na een ontbijt met kwark en "kingsize" augurken (Angelina kan gezichten trekken!) en een soort soep: melk met vermicelli en andere duistere ingrediënten, stappen we op. We pauzeren in een mooi dorpje even weg van de snelweg. Er wordt druk gefotografeerd bij een prachtige kerk als Angelina ineens achter zich hoort: "En hoe is ’t bij TT-motoren in Zwolle?" Er blijken meer Nederlanders onderweg in Polen. Een echtpaar op leeftijd wil met de caravan naar misschien wel Roemenië of Bulgarije. Angelina fungeert nog even als fotomodel, maar voelt zich in die rol toch niet helemaal…

Tachtig over tachtig kilometer slechte weg blijkt teveel voor de rug van Henk. Met een gepijnigde blik laat hij zich neer in een leunstoel bij een tankstation nabij Wroctaw en komt er pas na een half uur uit. De volgende 40 kilometer rijden we wat langzamer, maar dat levert weer zulke gevaarlijke situaties op in relatie met de onzichtbare derde baan die op de twee baans wegen in Polen bestaat en vrachtwagens die willen in halen, moeten in halen en zullen inhalen. Ook waar dat niet mag.

Willem houdt beraad op de vluchtstrook en adviseert rechts te rijden. Hij houdt dat, ondanks een afwijkend advies van de met ware doodsverachting rijdende reisleider, geruime tijd vol, behalve als links van de weg een in neon geklede dame van lichte zeden zijn aandacht trekt. Iedere motorrijder weet dat je rijdt waar je kijkt. En hij verraadt zich door ineens de wegas op te zoeken.

Bij de Hamburger King in Oppole wordt geschuild voor een dreigende onweersbui. Er volgt een pittige discussie over de positie die de motorrijder op de weg zou moeten innemen. Angelina meet de diepte van de waterplassen. Tijdens een emotio-intervieuw wordt de volgende uitspraak opgetekend: "Ik scheet zeven kleuren bagger".

Door Gliwice, verkeerd gereden, we kwamen we op het trapveldje terecht waar de paus enige tijd later in Polen zou arriveren. We ontvingen Poolse aanwijzingen en geraakten uit Gliwice, waarna in zuidelijke richting een weg rond Katowice gezocht werd. Even gepauzeerd en ons pension gebeld met de mededeling dat het wel eens iets later zou kunnen worden.

En toen was daar de mooie autoweg naar Kraków. Thon heeft de eerste panne in de vorm van een doorgebrand knipperlampje waardoor rechtsaf ineens een heel zenuwachtig gebeuren wordt. In de bergen richting Zakopane gaat het prachtig in de ganzenpas achter elkaar. Het "kijk naar je achterrijder"-systeem faalt voor het eerst in Zakopane op een kilometer van onze bestemming en vier man rijden verkeerd. Gelukkig heeft Henk het door en haalt ze op.

De ontvangst bij onze gastvrouw Beata is als vanouds. De late aankomst, bijna te laat om nog te kunnen gaan eten in restaurant Zbyrcok, wordt snel geregeld met een taxibus en Beata die even meegaat om in het Pools alles glad te strijken. Een flinke fooi na de uitstekende maaltijd doet de rest.

Henk simuleert rugpijn, zodat hij wel met een taxi terug moet en ik wandel weer naar de stad om de anderen op te halen. Na een paar vodka's gaat iedereen tevreden te bed.

31 mei - Flaneren

Wat gebeurt er altijd eerst, na het ontbijt als een paar motorrijders samen uit zijn? Natuurlijk! Motoren wassen, oliepeil en koelvloeistof controleren enzovoort. Dan is er koffie en gaan we Zakopane verkennen. Door de winkelstraat en de markt over. Iedereen koopt alvast cadeautjes voor thuis. Henk is helemaal verrukt over de "ploppers" die hij twintig jaar geleden ook al voor zijn kinderen kocht. Hij doet het nu weer. We gaan met het treintje naar het zonneterras, de bijna 1200 meter hoge Gubatowka.

Terug in het pension doen sommigen een dutje, terwijl voor anderen het motorgevoel bevredigd moet worden met een klein rondje. We eten bij Sabàla onder een parasol terwijl het onweert en regent. Volgens Angelina lopen we allemaal groot gevaar door haar aan tafel te dulden. De bliksem slaat altijd in als zij in de buurt is.

Het bezoek aan Oswiecim komt ter sprake en roept emoties op. Niet iedereen weet al of men naar binnen zal gaan. Loc verhaalt van zijn vlucht uit Vietnam en ervaringen van familieleden. De route voor morgen wordt besproken en rond elven taait iedereen af.

1 juni - Auschwitz

Na een vroeg ontbijt gaan we op weg om eerst te tanken en dan binnendoor naar Oswiecim te rijden. We komen door Chochotów – met de houten huizen waarvan een nieuw gebouwde ons voor $ 100.000 te koop wordt aangeboden. Het plaatsje wordt door ons "Sjokotop" genoemd, maar de Poolse uitspraak blijkt heel anders te zijn en wie het correct kan uitspreken, heeft onmiddellijk al veel krediet bij een Pool. We komen over een paar heuse passen. De rit is er koud, nat en mistig. In Zawoja wordt gegeten en ervaren we het bekijks dat een aantal moderne Westerse motoren (Guzzi) toch nog trekt.

Het halve rondje via Bielsko Biata wordt, gezien de tijd, ingekort. Het gaat rechtstreeks naar Oswiecim. Het is half twee, de afgesproken tijd, een worst kan nog net worden weggewerkt. De gids staat al klaar. Henk gaat niet mee naar binnen. Loc wel, maar ook hij kan het niet opbrengen de gehele rondleiding te volgen. Ook Chantal krijgt het te kwaad bij het zien van kinderspeelgoed. Maar eigenlijk wordt iedereen er stil van.

Om half vijf wordt de terugrit aangevangen. Bij het inhalen van een Pools busje, ontwaar ik een hamburgertent en het knagende gevoel rond het middenrif heeft net zulke effecten als neon dames op Willem. Ik schiet links de parkeerplaats op. Iets te schielijk voor Henk die in een reactie alle handels en pedalen van de Guzzi tegelijkertijd in knijpt en indrukt. Een geknapte koppelingskabel die waarschijnlijk toch al aan zijn laatste streng toe was, is het resultaat. Het is even sleutelen voor Henk, maar dan is er als beloning ook een gigantische hamburger waar je kaakkramp van krijgt. Het laatste stuk naar Zakopane wordt in het duister afgelegd. Ook een bijzondere ervaring. Onze Willemski zit in het grindt bij het pension nog op zijn motor te zingen.

2 juni - Henk's dag

Het begint er mee dat Henk en Willem even geld gaan tappen. Henk laat zijn portefeuille op het zadel van de Guzzi liggen en kan dus niet tappen. Na wat gesleutel vertrekken we half tien naar Slowakije voor een lange rit. De mooiste van de hele trip.

Bij het verlaten van de inrit van het pension weigert de Guzzi in de versnelling te blijven. Een teleurgestelde Henk wordt bij Willem achterop onderhandeld. Bij de grens zal Henk toch even geld wisselen. Na een half uur in de rij gestaan te hebben, wordt hij naar een loket aan de Slowaakse kant van de grens gedirigeerd. Er volgt een strenge controle, vooral Loc met zijn visum voor Vietnam in de pas valt op. Eindelijk kunnen we tegen twaalven in Slowakije gaan toeren.

Dat toeren duurt amper een half uur. We worden onweerstaanbaar door een gezette sirene aangetrokken, die snoeiharde muziek speelt via een paar luidsprekerboxen. Prachtig uitzicht vanaf de alpenwei op de Tatra. Koffie. Foto's. Wat een lawaai! We gaan verder. Henk heeft echter zijn bril laten liggen en gaat met Willem terug. Wij parkeren bij een paar grotten. Er moet echter voor betaald worden. Bij de inrit dan? Mag niet! Aan de overkant? Mag niet, daar moet de bus kunnen stoppen. Voor het restaurant dan? Mag wel, maar uiteraard betalen.

Bij de ooievaars moet Henk een foto en daardoor raken ze de groep kwijt. Gelukkig vinden we elkaar terug en wordt de lunch genuttigd in een hotel in Liptopvski Hradók. Loc vindt er scherpe munitie op de parkeerplaats en werpt deze in het gras, zodat de eerste die daar gaat maaien het gras waarschijnlijk wat "scherp" zal vinden. We besluiten niet door de Lage Tatra terug te gaan, maar de door onze gastheer geadviseerde route te nemen.

Het is prachtig, maar de weg wordt zo slecht dat we denken midden in de wei te zullen eindigen. Dan… na het bordje "Werk in uitvoering" is er een spiegelgladde racebaan beschikbaar tot de grens. Even weet Loc met zijn mysterieuze CIA paspoort de terugreis nog op te houden, maar na een langdurig telefoontje van een Poolse grenswacht mogen we toch door.

's Avonds eten we, zonder Thon die zich niet lekker voelt, in Bakowo Zochilina waar Chantal "close contacts of the first kind" met één van de obers legt. Ze heeft trouwens veel succes bij de heren want ze wordt later op de avond ook nog eens uitgenodigd door twee muzikanten voor een "date" op het toilet. Na verwisseling van alle voorgerechten waarbij iedereen aan het verkeerde begint, en een heerlijke maaltijd, ontmoet ik bij het afrekenen aan de bar Dominique Struss. Hij is bezig een promotiefilm te maken waarmee Zakopane wil proberen de Olympische winterspelen van 2006 binnen te halen. Inmiddels weten we dat het niet gelukt is. Die film zal ook wel niet met heel vaste hand geschoten zijn want Dominique is zo zat als een aap, maar hij is erg geïnteresseerd in de Moto Guzzi. Henk op zijn beurt, toont belangstelling voor zijn biceps. Dominique wil wel armpje drukken, maar tegen onze kampioen – Loc – maakt hij geen schijn van kans. Loc drukt hem direct tegen de tafel en raadpleegt dan omstandig en op zijn gemak z'n horloge om te zien of de voorgeschreven minuut vernedering al voorbij is. Even denken we dat Dominique's ego zodanig ontworteld is, dat er een probleem ontstaat, maar met een haastig te hulp geroepen vodka wordt een mogelijk conflict in de kiem verzopen.

3 juni - Processie

Bij het ontbijt houdt Henk op zijn onnavolgbare wijze een toespraak waarbij hij Thon een schnitzel aanbiedt, meegenomen uit het restaurant, om een broodje mee te beleggen. Daarna repareert Henk zijn motor en begint het te regenen. Het is nog onbekend of beide feiten iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben. We kijken in Zakopane naar een processie in de regen. Mooi gezicht al die paraplu’s. De katholieke kerk heeft in Polen nog zeer veel invloed. Het regent nog steeds om 11, 12, 1, 2 en 3 uur. Dan vertrekken we over de Gubatówka en komen in een restaurant uit in Chochotów. Terug via twee wonderschone kleine rondjes. ‘s Avonds de stad in naar de stamkroeg: café Sanacja.

4 juni - De zoutmijn

Met mooi weer gaan we op pad naar Wielicka, de zoutmijnen bij Kraków. Met de laatste aanwijzingen van Jarek wordt een prachtige route gereden met schitterende vergezichten. Vooral nabij een stuwmeer is er verrukkelijk bochtenwerk. Lien – Angelina is inmiddels door Henk omgedoopt – hangt zelfs naast de motor en vertelt trots dat de "die sliertjes" die een nieuwe band altijd kenmerken, er nu toch echt afgesleten zijn. Hetgeen later overigens door Thijmen wordt betwijfeld.

In Wielicka worden we rondgeleid door Józef – een Poolse leraar Duits die bijklust als gids en ook Nederlands spreekt. Bovendien lijkt hij in uiterlijk en manier van doen op de Belgische conferancier Urbanus, hetgeen zeker een pré genoemd mag worden. Na de rondleiding komt hij zonder zijn uniform buiten nog even Nederlands oefenen.

De terugrit wordt onderbroken door een onweersbui, maar koffie en Zurek maken veel goed. Even verder moet iemand plassen en besluit Lien de motor op een parkeerplaats voor de verandering maar eens neer te leggen in plaats van op de zijstandaard te plaatsen. Daardoor moet onmiddellijk een bestelling doorgegeven worden naar TT: knipperlicht links voor, nippeltje, achterkant spiegel en koppelingshandel.

's Avonds brengt Jarek's taxi ons naar Zbujnicka. Hier vestigt Willem een record in "piwo drinking" en ik voorspel hem een hoofdpijnloze zaterdag. Willem meent namelijk dat bier hem hoofdpijn bezorgt, maar nadat ik hem heb uitgelegd dat piwo in Polen als geneesmiddel beschouwd wordt, hetgeen ook uit bijgaande grafiek blijkt, overleggen we dat hij de piwo misschien bij het ziekenfonds kan declareren.

Loc wordt ten dans gevraagd en verliest zijn stropdas op het hakblok. Thon houdt niet zo van drukte maar zit het wel uit, net als bij een bruiloft. Het duurt wel lang voor we iets te eten krijgen, maar gelukkig ontvangen we voedselhulp van een stel Polen aan de tafel naast ons, die een Abraham fêteren. We zingen nog even een Nederlands "Lang zal die leven".

5 juni - Afscheid

Er is een fles drank en een toespraak voor onze gastvrouw Beata. De laatste reparaties worden uitgevoerd en voor ons doen vertrekken we bijtijds op weg naar huis. De dag verloopt volgens een strak ritme: rijden, pauze, rijden, pauze, rijden, pauze waarbij we deze maal dwars door Katowice gaan. De mijnen midden in de stad, de drukte, de slechte wegen vormen een onuitwisbare afscheidsindruk van Polen.

Tijdens een van de rustpauzes wordt nog even leuk gespeeld met het alarm op Loc's motor. De batterijen van de afstandsbediening zijn leeg en het apparaat gaat niet uit! We eten in Strzelce Oppole. Langs de weg worden nog weer verschillende dames bewonderd. De koffie wordt bij MacDonalds genuttigd en dan zijn we al weer bij Wroctaw. De laatste inkopen worden bij zo'n mistig tentje niet ver van de grens gedaan en dan is er, na de laatste twee uur door weidse vergezichten en mysterieuze bossen een run op het spaarzame water in de douches in het motel in Olszyna…

Bij het avondeten wordt de tocht geëvalueerd:

Lien: Je krijgt er wél doorzettingsvermogen van zeg, Pfff… Nou!

Henk: Dat buitje in Oppole?

Thon: Ehmm… – alhoewel ik geen groepsmens ben, was het tóch gezellig.

Willem: Heb ik nog niks gezegd dan?

Loc: Big smile.

Chantal: Wanneer gaan we weer?

6 juni - terug naar huis en toch nog pech

Om half zeven opstaan voor het laatste stuk. We willen op tijd terug zijn. Maar hoe anders kan het lopen! Er wordt getankt net voor de grens. Er blijk een rij wachtende auto's van minstens twee kilometer voor de grens te staan. Dan blijkt de achterband van de Guzzi lek! Er wordt eerst zelf geknutseld met de meegebrachte spullen, maar het lek is niet meer te dichten.

Henk heeft een reis- en kredietbrief, maar het nummer van de Poolse ANWB dat er op staat, blijkt een ongeldig nummer. Contact gezocht met de alarmcentrale die een ander nummer geeft, wat ook niet goed is. Dan krijgt Chantal een brainwave: zet het landennummer van Polen er eens voor en ja hoor. Helaas blijkt deze organisatie geen zaken te doen met de ANWB. Wat een sukkels!

Gelukkig blijkt de contactpersoon wel bereid hulp te organiseren en hij belt terug met de mededeling dat er twee monteurs onderweg zijn met het nodige gereedschap om de band te lichten. Dan begint het wachten. De mannen moet 60 kilometer rijden om bij ons te komen, maar vanwege de file moeten ze ook nog eens omrijden. Het is al prachtig dat er iemand komt, want het is immers zondag! Het loopt tegen elf uur als de monteurs arriveren.

Het gereedschap blijkt te bestaan uit een koevoet en twee kleine breekijzers en ik hoor Henk even kreunen als de aluminium velg verbuigt onder dit geweld. "Machina, machina" is tenslotte ook hun conclusie en we vertrekken naar de garage die we al eerder hadden opgezocht een kilometer of zes terug. De chef komt over een half uur. En een half uur later komt de chef nog steeds over een half uur. Tenslotte blijkt de chef van deze 24 uurs-garage misschien over een uur te komen en ook over zijn "machina" velt hij zelf het oordeel "misschien". De monteurs vertellen ondertussen dat ze examen gedaan hebben voor wegenwacht en binnenkort een echte wegenwachtauto mét gereedschap krijgen. Ze zijn zeer bereidwillig en weten zelf wel een garage waar de band een behandeling kan krijgen. Mét Henk's nieuwe binnenband vertrekken ze voor een tochtje van 30 kilometer heen en 30 terug.

Inmiddels besluiten Willem, Angelina, Loc en Thon om twee uur toch maar te vertrekken, tenslotte moet er maandag weer gewerkt worden. Chantal wordt nog even verscheurd tussen teruggaan bij Willem achterop of toch bij Henk en mij blijven. Ik besluit als een echte reislijder (let op de spelling!) mijn "toerist" niet alleen te laten. Met zijn drieën blijven we in het snikhete Olszyna achter.

De band komt tegen drie uur terug en we monteren hem, met hulp van de monteurs. Om vier uur vertrekken wij dan ook. De eerste groep blijkt om 12 's nachts in Zwolle terug te zijn. Voor Henk, Chantal en mijzelf wordt het iets later. Henk rijdt via Bremen, zodat we in Hannover afscheid nemen. Chantal en ik hebben de zon zien ondergaan én weer opkomen. Het was mijn eerste zonsopgang op de motor. Een waardig besluit van de Polenreis van 1999.

Uw reisleider: Gerrit

p.s. Bij vertrek stond de mijlenteller van de brommer op 39004 en bij terugkomst op 41181, hetgeen omgerekend op zo'n dikke 3600 kilometers komt.