|
|
||
|
Oekraïne
Polen
Foto's van de reis Als u met de
muis een foto aanwijst en er verschijnt een handje, is er een vergroting
of een verwijzing naar een deel van het verhaal
beschikbaar.
Bikerhotel In L'Viv
Zhovkva
(Alle foto's copyright G. Bruijnes)
|
"What do you think of our country?" vraagt Walery mij
"I think if you have a good job and money, "Yes, every day we try to survive", antwoordt hij.
Dag 1 Ik vertrek,
sjees Duitsland door, u weet het: driemaal tanken en driemaal 'eine
grosse Kaffee'. Ik vind een hotel in Cottbus, van een schurk die 75 euro
voor de kamer vraagt en dan ook nog eens
Ik slaap lekker in afwachting van nieuwe avonturen in Oekraïne. Want dat die er komen staat vast. Waarom ik graag in Oost-Europa ben? Jelle Brandt Corstius die een aantal jaren als journalist in Rusland werkte, verwoordde het onlangs in een artikel in het Volkskrant Magazine als volgt, refererend aan het moment dat hij als 22-jarige afreisde naar Odessa: 'Ik had al best veel gereisd, maar altijd naar landen die, hoe ver ook, iets met Nederland gemeen hadden. In Oekraïne was het alsof ik op een andere planeet stapte. Het was, hoe moet ik het uitleggen, alsof ik het lijdend voorwerp was van mijn eigen leven. We belandden voordurend in situaties waarover we geen controle hadden. Het leven was van een intensiteit die ik in Nederland nooit had gevoeld. Dat je geen idee hebt wat er een minuut later gaat gebeuren. Ik vond het verslavend en spannend. Ik wist zeker: hier kom ik terug.' Precies daarom zal ik morgen ook terugkomen in Oekraïne!
Een Rus geeft me een doosje met pillen, voor in de tent als ik een rauwe keel heb van het 'meezingen' met rockbands. En dan heeft hij ook nog een ander doosje met slechts één pil, ook voor in de tent, maar de ritmische bewegingen met zijn onderlichaam maken duidelijk dat deze pil juist niet voor de keel is. 's Avonds gaan we met de bikers uit eten in een 'speciaal' restaurant annex disco waar ik, aldus Olga, kennis kan maken met de 'Flowers of L'Viv'. Maar wie zou dat willen Olya, als ik jou ken? De meeste van deze Flowers zijn heel mooi, maar hun ogen zijn leeg en dat is bij jou niet het geval!
Ik ontmoet 'Bush' die graag weed uit
Nederland wil. Ik stuur hem later een paar zaadjes Spliff van
De Sjop, goeie
kwaliteit, gegarandeerd vrouwelijk planten maar wel bijna 7 euro per
stuk! Het is allemaal gekkigheid daar, iedereen tekent in mijn
notitieboekje. En sommige bikers vissen een Flower uit de disco en gaan
naar een van de kamers boven. 'Knocking on heavens door' zullen we maar
zeggen.
Mijn portret, getekend door Olga
Ik heb een
aangename dag met Olga. We sjouwen het hele centrum door, vinden koffie
met internet
Met enige aarzeling laat ze me haar huis zien. En ook met trots want het is haar appartement, haar plek op de wereld. Laten we zeggen dat het een iets andere kwaliteit heeft dan wat ik gewend ben. Het toilet is op de gang en ik krijg een mijnwerkerslamp mee die ik op mijn voorhoofd moet bevestigen. Er is geen licht, de lamp is gejat en het meurt dat het een lieve lust is omdat een paar 'heren' die ook op deze verdieping wonen het verrekken hun deel in schoonmaken te nemen. De buurvrouw zegt ook het schaamrood op de kaken te hebben als ze me naar buiten ziet komen. Zeker nog nooit op een motorfeest geweest... Dan komt Olya's vriendin Miroslawa aan wippen en ik kan het meteen heel goed met haar vinden. Ze heeft dromen, een bloemenwinkel wil ze. Olga en Mira steunen elkaar. Helaas komt er een paar weken later een eind aan hun vriendschap en ergens heb ik het gevoel dat het iets mee te maken heb. Ik neem ze mee uit eten en daarna naar mijn kamer onder de afkeurende blikken van de baboeshka's op de gang. Daarom laat ik de deur maar open. Ik zing een paar liedjes voor hen en speel op mijn Martin reisgitaar. Olya heeft de tranen in de ogen, zo'n grote mond en zo'n klein hartje! En mijn ego krijgt een kick met twee van die mooie jonge meiden die in mijn bed liggen te luisteren.
Vroeg op, ik houd een taxi aan die voor me uit rijdt en me de stad uit brengt. Van een vorig bezoek weet ik nog dat er heel weinig borden staan en dan is een stad met een half miljoen inwoners erg groot. Ik rijd naar Uman. Tweemaal wordt ik door de verkeerspolitie aangehouden. De eerste houdt een enorme preek. Ik houd dus ook een enorme preek in zuiver Nederlands. Dan is hij weer aan de beurt en het laatste woord is 'protocol'. Een bon. Ik begin opnieuw en zijn collega maakt een wegwerpgebaar naar zijn collega, zo van 'man zeur niet zo!' Ok, geen protocol en dus trakteer ik ze allemaal op een Knakje, een fijn sigaartje dat in Kampen gemaakt wordt bij de Olifant. Ik zeg nog 'relax', maar hij begint te hijsen en één ding moet je niet doen, een knakje inhaleren. Zijn pet danst op z'n hoofd tijdens de hoestbui. De tweede militsia-man die me twee uur later aanhoudt, liegt als hij me aanhoudt en dat vind ik erg. Een politieman die liegt. Ik ben tweemaal gestopt voor het stopbord, eerst voor de enorme plas water op de weg en toen voor het onoverzichtelijke kruispunt. Dus ik ben heel pissig en vertel dat ik niet zal betalen, nu niet, dan niet en nooit niet, punt! Hij kijkt naar zijn twee collega's die bij hun voertuig staan en haalt hulpeloos zijn schouders op. Wat moet hij nu met deze eigenwijze toerist? Dan komt hij dichterbij, maakt het bekende gebaar met twee vingers die over elkaar schuiven en zegt: 'Dollar for militsia?' Maar hij vangt bot, normaal zou ik hem een paar euro geven, maar door die leugens breng ik er een woest 'Njet' uit, stap op en rijd gewoon weg. In Uman raak ik in een hotel in gesprek met een groep Amerikanen. Een gemêleerd gezelschap dat door een Oekraïner die jarenlang in de USA gewoond heeft, wordt rondgeleid door zijn land. Hij doet van verbazing een stap achteruit als ik hem vertel dat ik alleen op de motor op weg ben naar Odessa. Volgens hem is dat geen goed idee. Ik klets gezellig met een vrouw die samen met haar 82-jarige moeder deel uitmaakt van het gezelschap.
Het ontbijt bestaat uit aardappels met worst, kroketjes en salade, dan kan je er wel tegen natuurlijk. Ik rijd de laatste 260 kilometer naar Odessa. Ik ken Dom Pavelix nog van mijn vorige bezoek. Het is zeker driemaal zo groot geworden, dit pretpark aan de Zwarte Zee. Als bewaking lopen er een stuk of tien militsia´s rond. De eigenaar die overigens ook op een Goldwing rijdt, heeft kennelijk connecties.
Ik kan maar twee dagen in mijn kamer blijven en moet er dan uit want de kamer is verzegd. Er is wel een andere kamer, maar die is duurder. Het is de voorbode van een drie weken durende 'dans om de kamers'. De nieuwe kamer ligt pal boven de disco, Da's niet echt fijn. De volgende morgen beklaag ik me bij de receptie en krijg ik op de derde verdieping een mooie kamer die uitkijkt over het strand. Helaas is er iets met de watervoorziening. Ingezeept sta ik onder de douche als er geen water meer uit de kraan komt. Uiteindelijk spoel ik me af met een fles bronwater en ben dus gedwongen het vochttekort aan te vullen met bier. Wat een straf!
Ik bezoek het clubhuis van de Oekraïense Goldwing Club. Treffencoördinator Olga ontvangt me. Het clubhuis is gevestigd in het bedrijf van de president van de club, Valentin Mazurenko. Hij heeft een grote drukkerij. Ook Andrej, die geen Goldwing heeft maar wel altijd op de treffens aanwezig is, werkt er. Hij vindt het onbegrijpelijk dat de Nederlandse Goldwingclub geen clubhuis heeft. Het is een prachtig clubhuis, alle prijzen en bekers staan er opgesteld, er is een zithoek uit leer en heel attent hebben ze het Nederlandse Goldwingmagazine op tafel gelegd.
Midden Olga en rechts Andrej. Op de achtergrond
'De Wing', Olga adviseert me een ander hotel, Yunost. Ik mag een nacht in een luxe kamer met airco. Dan gaat de volgende dag de telefoon om half twaalf. Of ik de kamer vóór twaalf uur wil verlaten. Alles inpakken, bij de receptie neerzetten. De stad in om lekker koffie te drinken en om twee uur kan ik terug komen om te zien of er een andere kamer voor me is. Die is er, maar de dames moeten wel met z'n drieën een kwartier lang de computer raadplegen. Het is één verdieping lager, ook een luxe kamer, ook met airco, om precies te zijn is het net zo'n kamer als waar ik de nacht tevoor doorbracht. Waarom moet je dan verhuizen? Het ontgaat mij. Het circus herhaalt zich die week een paar maal. De dames van de receptie worden pas wat toeschietelijker als ik na de derde verhuizing met stemverheffing mijn ongenoegen kenbaar maak. De rest van de week lachen ze me vriendelijk toe als ik langs loop. In de hal staan geldautomaten, van vier verschillende banken. Het gebeurt me regelmatig dat ik geen geld kan trekken. De automaat doet me dan het voorstel om met 20 hrv (ongeveer 2 euro) genoegen te nemen. Later hoor ik van Alex (zie even verderop) dat de financiële situatie van sommige banken soms nogal precair is. Alleen de Privatbank bedient me meestal op mijn wenken. Als er een vierde uitzetting dreigt, besluit ik een ander hotel te zoeken. Ik vind een kamer in een hotel in een lommerrijke buurt. Trouwens veel straten in Odessa worden omzoomd door rijen en rijen bomen. Het centrum heeft wel wat weg van een park. In dit hotel slaap ik lekker in mijn luxe kamer met airco, tot de tweede dag om half twaalf de telefoon gaat...
Ik schrijf er een lied, beluister een fragment... Er is geen alternatief, dus terug naar hotel Yunost, alwaar ik opnieuw enkele dagen deelneem aan het van-kamertje-wisselen-circus en elke keer een verdieping lager kom. Op het laatst heb ik zelfs een driekamer suite, echter nog niet gerenoveerd en dat kun je zien! Dan heb ik een afspraak met Alex en Caroline die ik bij mijn vorige bezoek heb leren kennen. We gaan gezellig samen uit eten in een restaurant in het centrum waar men een eigen bier brouwt. Caroline kent wel een beter hotel voor mij.
De volgende dag verhuis ik naar hotel Valentina waar ik een luxe kamer krijg met airco en zelfs met zeezicht, voor een veel lager bedrag maar met airco die het geluid van een opstijgende Boeing 747 nabootst en ramen waar de weinige verf die er nog opzit, is opgezwollen tot ongekende proporties. Echter de volgende dag gaat wel de telefoon om half twaalf... Ik doe weinig deze drie weken, lig vaak aan het strand, de temperatuur komt zelden beneden de 30 graden en één keer zie ik 42 staan op de temperatuurmeter op mijn motor. Ik zwem, drink biertjes in leuke tentjes, luister naar straatmuzikanten, wandel veel in deze stad die zeer de moeite waard is. Vooral in het centrum is veel gerestaureerd, bekijk hier een paar foto's. De boulevard is prachtig. De parken zijn prachtig. De opera indrukwekkend. Het stadsplein Gorsad aantrekkelijk. Iemand geeft me een mooie rondleiding en daarna weet ik al snel mijn eigen weg te vinden. Ik maak veel gebruik van taxi's. Een ritje van tien kilometer kost ongeveer 2 tot 3 euro dus dat is heel goed te doen. Ik leer een paar taxichauffeurs kennen en kan hen zonder tussenkomst van de centrale op hun privénummer bellen. Een ervan maakt ook muziek en stopt op de bestemming midden op straat om nog wat nummers te laten horen terwijl zich achter ons een file vormt. Een betrouwbare taxicentrale die je van tevoren vertelt hoeveel de rit kost, is: Aleks 77-16-50 (of 8 (050) 390-32-55 De laatste avond in hotel Valentina raak ik aan de praat met Vitaly die bier importeert in Oekraïne. Hij is bij Grolsch geweest maar die eisten van hem dat hij eerst met het importeren van Tuborg moest stoppen: ik denk dat ze er nu spijt als haren op hun hoofd van hebben want Tuborg vind je in bijna elke tankstation. Hij vertelt me een heel grappig verhaal over de keer dat hij Heineken bezocht. In Amsterdam zocht hij nadien een taxi die hem naar Schiphol zou brengen. De rit (zo'n 10 kilometer) duurde en duurde en duurde en bleek uiteindelijk meer dan negentig euro te moeten kosten. Het deed mij onmiddellijk denken aan die taxichauffeur die mij honderd Hrivnia wilde laten betalen voor een ritje van dertig. De toerist wordt getild, bij ons maar daar net zo goed.
Ik maak ook nog
Terug in L'Viv waar ik deze keer begeleid wordt door Miroslawa omdat Olga,
die gsm-antennes voor telecombedrijven plaatst en als
een volleerd alpinist in de hoogste masten en bovenop gebouwen en
bergtoppen klautert,
Het treffen wordt net als vorig jaar in
Grand Resort aan de rondweg om
L'Viv gehouden. Het is een luxe vakantieoord met hotelaccommodatie,
Ik ben er eerder dan de Oekraïnse club en daarom krijg ik deelnemersnummer Heel bijzonder omdat dit nummer traditioneel voor de president gereserveerd is. Het is goed georganiseerd hoewel sommige bezoekers daar heel anders over denken. Als je echter in aanmerking neemt dat de club slechts 25 leden telt en Valentin alles vooraf uit eigen zak bekostigt, maar moet afwachten hoeveel bezoekers zullen komen en pas achteraf weet of er quitte gespeeld wordt, vind ik het toch niet onaardig.
Helaas doet men niet veel aan uitstapjes per motor en laadt daarvoor in
de plaats iedereen in een toeringcar, tja dat vind ik hoewel
begrijpelijk,
Met Mira bezoek ik een antieke apotheek in de binnenstad die door de Jezuïten is gebouwd. Ook maken we een mooie tocht naar Zhovkva, een stadje dat op de wereld erfgoederenlijst van Unesco staat. Er was voor de tweede wereldoorlog een Joodse gemeenschap. Men is nu net begonnen aan de restauratie van de synagoge. Een dag later maak ik met bikers uit Polen en Belarus een trip richting de Karpaten. De weg naar Uzhgorod is werkelijk prachtig en het is een aangename tocht.
Met Tomas, een Duitser die op een GL 1200 rijdt, vang ik de terugweg aan. Hij had al gezegd dat hij heel langzaam rijdt en daar is geen woord van gelogen. Hij doet 60 km. per uur, ook op de snelweg en ook als een levensgrote vrachtwagencombinatie hem begint op te drukken zodat hij in mijn achteruitkijkspiegel er al bijna als een geplette vlieg uitziet, moet ik hem er toch even op aanspreken. Na een indringend gesprek besluiten we te scheiden. Ik wordt ingehaald door een groep Italianen en sluit me bij hen aan. Dat is nu net weer het andere uiterste.
Als we bij de grens staan te wachten en te wachten en te wachten en te wachten, zodat Tomas zich met een triomfantelijke grijns weer kan aansluiten, kom ik er achter waarom. Een van de heren vind mij kennelijk te sloom en komt ook al met pillen aan. De Italianen blijken massaal aan de testosteronpillen te zijn. Dan kun je wat sneller...
Ik rijd in Polen verkeerd, vind de juiste weg weer terug. Ga tanken en
daar staat alweer Tomas te grijnzen. We sluiten een weddenschap. Degenen
die het laatst in Wroc Genietend en zingend van geluk rijdt ik vierhonderd kilometer over de gele weggetjes over het Poolse platteland. Ik schrijf er zelfs een gedicht over. Overnacht ergens in de buurt van Kielce.
's Middags om vier uur arriveer ik in Wrocław op het terrein waar de Poolse Goldwing club het treffen organiseert. En waar ik al opgewacht wordt door... Tomas. Dat biertje ben ik kwijt. Hij zat gisteren met 60 km per uur dertien uur op zijn fiets terwijl ik er na acht uur met 80 tot 90 per uur de brui aan had gegeven. Tja, hoe is dat spreekwoord ook al weer? Vele laatsten zullen de eersten zijn... Hij vertelt me nu eindelijk waarom hij zo 'op zeker' rijdt, een gruwelijk verhaal! Wrocław is mooie stad, geheel gerestaureerd, met nog veel kenmerkende Duitse trekken. Ooit heette het immers Breslau. Ik bekijk het centrum met een paar Polen, de Sergio, de Italiaanse voorzitter van de GWEF en met een vriendelijke Vlaming. Waarlijk een internationaal gezelschap dat heel gemoedelijk achter elkaar aan sjokt. 's Avonds spreek mijn vriend Marcin uit Gdynia en zijn vriendin Zuza. Ze hebben voor de week erop naar het Russische treffen te gaan. Het is in Tymen, achter de Oeral, hij zal vijf dagen ongeveer 1000 km. per dag moeten rijden om er op tijd te zijn! Inmiddels weet ik dat hij het gehaald heeft en ook weer veilig thuis is gekomen. Voor volgend jaar heeft hij Wladiwostok op het programma staan... Slapen doe ik in Spartak, het studentenhotel op het sportcomplex waar het treffen gehouden wordt. Ik ontbijt elke ochtend uit de heerlijkheden die ik in mijn topkoffer aantref en dat is heel genoeglijk in het ochtendzonnetje.
Het is tijd richting Nederland te gaan. Ik vertrek vroeg en ben 's avonds in de buurt van Bielefeld waar ik mijn goede vriend Ulli bezoek. We halen herinneringen op aan onze trip die we samen in 2005 naar Odessa maakten.
|
|
Ze brengt me onder in
