|
Tsjechië
Oostenrijk Oekraďne
Polen
Foto's van de reis Als u met de
muis een foto aanwijst en er verschijnt een handje, is er een vergroting
of een verwijzing naar een deel van het verhaal
beschikbaar.
Noord Tsjechië
Jested
Kuuroord Lázne Libverda
Oostenrijkse folklore: Voigasplattler
Bijschrift
Bijschrift
(Alle foto's copyright G. Bruijnes)
|
Ik overweeg te gaan verhuizen. Naar het buitenland, al jaren! Aangestoken door de verschillende programma's op tv die laten zien hoe mensen Nederland de rug toekeren en hun geluk zoeken in het buitenland. Het is een soort jongensdroom, maar dromen alleen zijn me niet genoeg, ik wilde dan ook daadwerkelijk onderzoeken of het echt iets voor me is. Waarom
verhuizen? Weet je, als je veel in Oost-Europa bent geweest en daar
vrienden en kennissen hebt opgedaan, leer je pas zijn hoe koud en
plastic onze samenleving in werkelijkheid voor velen is. En naar mate we meer
overnemen van good old US of A wordt het alleen maar erger. Bovendien
slaan de prijzen van onroerend goed werkelijk helemaal nergens meer op,
liegen politici ons voor, worden aan slechte, graaiende managers gouden
handdrukken verstrekt, klokkenluiders op een vernederende manier
afgeserveerd en zo zijn er nog wel enkele redenen te bedenken.
Ter voorbereiding van deze reis heb ik dan ook een tiental objecten geselecteerd van de website van meneer Teuthof die ´Giant Estates´ aanbiedt in Tsjechië. En voorafgaand aan een bezoek aan het treffen in Oostenrijk, zal ik deze dan ook allemaal in Tsjechië opzoeken. Dag 1 Zoals gewoonlijk is daar.... Duitsland! En een leuke camping ´Strandbad Aga´, aan een meertje. Ik nestel mij aan de bar naast Karsten die een bouwfirma heeft en die tegen een biertje een uiteenzetting geeft over slecht betalende klanten, moppert over de formulierenbrei die er sinds de 'Anschluss' is gekomen en over emigreren naar Zweden. Het is ook overal hetzelfde, denk ik, dus emigreren heeft ook al weinig zin...
Van Aga rijd je in een ommezien Tsjechië binnen en ik tuf rustig naar mijn eerste 'bezichtiging' niet ver van Usti nad Labem. Het pand ligt tegen de berghelling. De Labem (Elbe) kronkelt zich door het dal, maar je kijkt wel op een drukke weg en een spoorlijn. En dat is nou niet zo direct wat ik zoek. Een ander pandje staat in Ploskovice. Werkelijk een gat. Een gat kán mooi rustig zijn, maar heeft als nadeel dat als niet goed inburgert het ook wel eens heel vervelend kan aflopen. Een paar dorpjes verder houd ik lunchpauze onder een mooie boom op het dorpsplein. Er is een lieve onderwijzeres die haar kinderen een voor een op de bus naar huis zet. Een paar kinderen komen bij me en zij vertelt dat ze voor mij willen zingen. Prachtig toch? Ik deel mijn pepermuntjesvoorraad met de kinderen en de juf vertelt dat hier in de buurt veel Nederlanders en Duitsers zijn neergestreken, het is ook mooi zoals je uitkijkt over de vlakte.
Brevniste is een mooi dorpje en het mooie pand ligt vlak bij twee zwemmeren, maar wel in een gat. Wat een gat zeg! Ik moet er drie keer langs rijden voor ik het huis zie liggen. Zo mooi gefotografeerd, dat kunnen ze, die makelaars. Het is niet ver naar de berg Jested waar 's winters fijn vanaf geskied kan worden. Ik vind een pension (Horka) op de berghelling dat echter nog gesloten is. Ik wacht een half uurtje, dan komen de eigenaars. Ik zeg vriendelijk gedag, zij niet en de deur gaat weer op slot. OK dan krijgen ze mijn klandizie ook niet en ik rijd nog een stukje verder. Per slot had ik het aan de naam van het pension wel kunnen zien dat het horken zijn. Uiteindelijk scoor ik een kamer in Liberec in de pizzahut/club/restaurant.
De wekker had ik op half acht gezet en half acht is half acht. Ontbijt en een uurtje later rijd ik richting Pertoltice, helemaal in het noorden van Tsjechië tegen de Pools grens. Mooi plekje, helaas net verkocht. Makelaar Pavla áková komt naar buiten met de kopers en de tevredenheid is van haar gezicht te lezen als ze zegt: 'drei millionen kronen' (zomer 2008 is dat ongeveer 120.000 euro). Haar dag is goed!!!
Ik ga weer richting zuid en beland op de parkeerplaats bij de kleine spa Lázne Libverda alwaar ik koffie geserveerd krijg door moeder en dochter die de parkeerplaats bewaken en er een koffietentje hebben. Ze exploiteren naast deze tent ook nog een winkel in Frydlandt.
Na het stadje bekeken en vies magnesiumwater uit de bron gedronken te hebben, ga ik via Bílý Potok over een hele mooie weg het Reuzengebergte in. Een mooi toertje dat via Jilicin naar het Moravische hoogland leidt, richting Meřín waar ik mijn vrienden bezoek.
Na de Jana's nieuwe winkel bewonderd te hebben waar ze tweede hands kleding verkoopt die ze nieuw inkoopt in Engeland, begeef ik me weer op pad. De routeplanner staat ingesteld op kortste route wat meestal over zeer mooie weggetje leidt. Maar deze wordt toch wel erg smal en gaat zelfs korte tijd over in een zandpad. Dan wordt het echter weer asfalt en de weg wordt breder dus ik geef wat gas bij. Er staat een vrouw langs de kant van de weg bij haar auto en ze roept me in het Tsjechisch wat na. Ik volg mijn ingeving om te remmen en keer om uit te zoeken wat ze mee te delen heeft. Ze spreekt alleen Tsjechisch maar weet met handgebaren wel duidelijk te maken dat even verderop de weg scherp omlaag gaat en dat het wegdek beschadigd is. Ik stamp op de grond en trek een vragend gezicht. ´Ja ja, de weg is wel verhard´. Ik rijd voorzichtig nu verder en kom inderdaad bij het hellinkje. Onderaan de helling is er nog ongeveer een meter vlak wegdek en daarna is er geen weg meer alleen een soort trap die eindigt op de snelweg die dit pad kruist. Als deze vrouw me niet had nageroepen, had ik vast en zeker met mijn hele Gouden Kist midden op de snelweg gelegen.
Het kost wat zweetdruppels om de Goldwing te keren op een weggetje dat net zo breed is als de motor lang, maar ik red het en besluit maar eens een praatje te gaan maken met mijn anděl (=engel). We drinken koffie en ze wil me wel een kilo bosbesjes meegeven en houdt vol dat ik een 'macher' ben. Pas later, als ik na Oostenrijk weer terug in Tsjechië ben, leer ik van een Tsjech wat dat betekent J. Ik geef haar een sigaar voor haar zoon en daarna is het weer tijd om verder te gaan. Ik ben rond 7 uur 's avonds in Wells in Oostenrijk waar het treffen van de GWCA is. Ik loop meteen Roy (zie de reis uit 2006) tegen het lijf die er al pontificaal residentie houdt. Hij vertelt me over zijn plannen voor 2009 om te proberen alle internationale treffens te bezoeken. Dat zal niet helemaal lukken omdat er enkele in hetzelfde weekend gehouden worden, maar ik doe hem de suggestie een extra Goldwing te kopen, deze in Ierland te parkeren. Zo kan hij van het treffen in Rusland naar Ierland vliegen en daar dan ook het treffen meepikken in één en hetzelfde weekend. Goed idee toch???
De
Oostenrijkse club heeft een tableau gemaakt met een exemplaar
Ik ontmoet veel leuke mensen waaronder John uit Noorwegen en zijn geadopteerde zoon Alexander die eigenlijk Maxim heet en uit Rusland afkomstig is. Ze hebben het niet makkelijk samen, beetje bij beetje kom ik er achter hoe dat zit. Het is echter zo'n persoonlijk verhaal dat ik dat hier niet kan vertellen. Het roert me als ik ze een week later op het Tsjechische treffen weer zie terwijl ze met de armen om elkaar naar de muziek staan te luisteren. Samen per motor reizen verbroedert, juist tussen vader en zoon, zoals ik zelf ook meemaak als ik later deze zomer met mijn jongste zoon een toertje naar Noorwegen maak. Tussen de hoosbuien door krijg ik ook nog een uitnodiging van Imre Arendas van de nieuw opgerichte Hongaarse Goldwing club om toch vooral in 2009 het Hongaarse treffen te bezoeken. Kijk daar gaan we weer... nog een club er bij... Als het onweer weggetrokken is, gaan we met zijn allen ons uitstapje maken. Rond Wels is het Oostenrijkse landschap wat vlak maar de Oostenrijkse club neemt ons mee naar het Almtal. De Almsee ligt op ongeveer 700 meter hoogte en de steenklompen die er rond omheen liggen, reiken tot ongeveer 1700 meter. Je kunt er ook mooie wandeltochten ondernemen. Als je op de parkeerplaats staat van het restaurant dat aan de See gelegen is, kijk je dus tegen steenklompen aan die een kilometer hoger zijn. Hoewel de andere wingers even rondkijken, foto's maken en dan als één kudde het restaurant in duiken, blijf ik met een oudere motorrijder uit Wenen op een bankje zitten om te genieten van dit prachtige panorama.
Zaterdag houd ik luierdag. Ik wandel met mijn reisgitaar wat rond en zie op zeker moment drie heren naast elkaar op een bankje zitten. Ik maak kennis met Alfred uit Beieren, Heinz uit Zwitserland en Hans-Peter eveneens uit Zwitserland. Met als tegenprestatie vers gezette koffie, speel ik een paar liedjes voor hen.
In de Super Multi Van die Hans Peter heeft gekocht van de erfenis van tante, gaan we met zijn allen naar de stad om samen ergens de lunch te gebruiken. We zijn Sophut om de haverklap kwijt, ze houdt erg van winkelen. Alfred weet dat en wacht geduldig, maar wij zijn niet zo geduldig en gaan op eigen houtje verder. Het eten is gemoedelijk en gezellig, maar als ´s middags terug komen is Sophut ontstemd: 'Mannen Horen Geduldig Te Wachten Als Een Vrouw Winkelt!!!' en ze toont trots en tevreden haar nieuwe schoenen. Ze opent de topkoffer van de Goldwing en ik tel in de gauwigheid maar liefst zes paar! ´s Avonds zit ik bij de prijsuitreiking aan tafel met leden van de Sloveense club. Kijk daar gaan we nog een keer... Alweer een nieuwe club... En we worden vergast op echte Oostenrijkse folklore maar nu met een stevige muziekje er onder: Voigasplattler.
Zondag inpakken, afscheid nemen en op mijn gemak binnendoor teruggesukkeld naar Tsjechië. Ik wil het Lipno meer bezoeken omdat ook daar appartementen gebouwd worden door Landal Greenparks. Ik scoor een hotelletje. Het Lipnomeer wordt in bedwang gehouden door een stuwdam met daarin een elektriciteitscentrale. Het is mooi hier en het is grappig te zien dat appartementen en huizen die op internet aangeboden worden ook daadwerkelijk bestaan. Het is er wel een dooie boel overigens, want hoewel het begin juli toch hoogseizoen genoemd mag worden, zijn 's avonds zeker de helft van de ramen donker. Dus ik betwijfel of de voorgespiegelde rendementen voor verhuur van je toch niet zo goedkope appartement wel gehaald worden. Het ziet er echter allemaal picobello uit, dat moet gezegd worden!
Ook in mijn hotel zijn Nederlanders, deze herken je aan het feit dat ze zonder enige gene vanaf het terras over het grasveld naar de vrouwen brullen om te vragen waar de kinderen zitten, om vervolgens op bekakte toon de ober te ontbieden. In de buurt van al dit Nederlands investeringsgeweld ligt het dorpje Lipno. Ook daar is een hotel, maar dat zie er allemaal echt Tsjechisch uit en ik vraag me af of beide partijen eigenlijk ooit wel zullen integreren. Op z'n minst zal dat heel erg lang duren, vermoed ik, als het al gebeuren zal.
De was gedaan bij Landal Greenparks en daarna na
Daarna mooi rondgetoerd en bij Horni Plana het veerbootje naar de andere kant van het Lipno stuwmeer genomen. Helaas was de op de kaart aangegeven weg aan de Tsjechische kant een zandpad, dus ik besloot via Oostenrijk weer terug te rijden. Iets dat overigens helemaal geen straf was.
Nog twee nachtjes bijgeboekt, met amper 30 euro per
nacht kan dat ook wel uit. Lekker een dag aan het meer gelegen en de
tweede dag boek ik in Vy
Als ik namelijk bij het kantoortje de tocht boek, vraag ik aan de vrouw die mij het contract laat ondertekenen waarin ik het verhuurbedrijf vrijwaar van elke aanspraak ingeval ik verdrink of mijn kostbare ledematen beschadig, of ze ook drinken verkoopt. 'Nee' klinkt het bits, 'ga maar naar de camping daarginds'. Maar als Tomasz dan van wal steekt en ik zelf ook van wal steek en een gesprek begin, biedt hij me na vijf minuten al een biertje aan. Hij vertelt dat hij met zoveel arrogante toeristen uit varen moet dat hij eerst even de kat uit de boom wil kijken. Het busje haalt ons weer op en via een mooi weggetje maak ik een rondje terug naar Lipno. 's Avonds ontmoet ik familie Schmidt uit de voormalige DDR en ik heb een interessant gesprek met meneer, die heel anders over de Anschluss denkt dan ons hier in het Westen wordt voorgespiegeld. Hij vindt het zo leuk dat hij zijn vrouw dicteert wat ze in mijn reisboekje moet schrijven.
Het is tijd te pakken en te vertrekken naar het treffen in Plzeň. Onderweg trek ik driemaal mijn regenoveral aan-uit-aan-uit-toch-aan-nee-uit. Als ik ergens wil tanken, mag dat niet omdat er onweer dreigt. De vrouw bij het benzinestation bakt twee worsten van een werkelijk afgrijselijke soort die een straal vet in je ogen spuiten als je er in bijt. Ik laat er een liggen, maar als ik wegga, komt ze bezorgd achter me aan met de worst ingepakt in een zakje...
Het is een mooi terrein in
Plze ´s Avonds ontmoet ik Ivana, de vrouw van de drummer van de band en hun zoon Lubo. Ze nodigen me uit voor een barbecue de volgende dag. Dag 11
Na de barbecue maak ik een mooi tochtje door de omgeving onder leiding
van
Ik was al eens in
Dag 12 Samen met Nico die pas 80 is en nog steeds motor rijdt, met Drentse Ben die om het andere woord met zijn zware stem voor de duidelijkheid 'Ja?' aan zijn zinnen toevoegt en Gé en Gusta begeven we ons op weg naar L'Viv in Oekraďne. Het eerste treffen van de Oekraďnse Goldwingclub begint op maandag en past zo mooi tussen het Tsjechische en Poolse treffen. Nico rijdt op lpg en hij houdt zijn uitgaven strak in de hand en daarom zijn we hem nog al eens kwijt als hij weer ergens een bordje 'Gaz' ziet, maar toch is onze tocht tot ver in Polen heel relaxt en 's avonds scoren we een hotelletje. Minus Nico dan want die moest eerst nog tanken, zag ons daarna niet en rijdt dus nog een heel stuk verder in de veronderstelling dat 'de jonge lui' nog lang niet moe zijn.
Dag 13 De volgende dag gaan wij op ons gemak richting Oekraďne. Tegen een uur of twaalf zijn we bij de grens en moeten ongeveer twee uur wachten. Pas als de mooie, strenge douanedame tot drie keer toe aan mij vraagt of deze motor echt wel van mij is, dringt het tot me door dat ik het eigendomsbewijs van mijn motor (deel II) thuis heb laten liggen. Wat kan ik doen? Alleen maar afleiden en dus vraag ik waar ze woont. 'L'Viv' zegt ze en ik nodig haar meteen uit voor een tochtje als ze vanavond even langs komt. Dat levert de noodzakelijk glimlach en ik krijg mijn stempels. Ik zie later wel hoe ik met mijn motor het land weer uit kom. Het treffen terrein wordt niet aangegeven, dus ik neem de club mee naar het centrum van L'Viv over de klinkerkopjes. We parkeren ergens in de binnenstad, krijgen meteen enorm veel bekijks en ik bel Olga, de dochter van een Oekraďnse vriend in het voorjaar in Nederland heb leren kennen. Ze klimt van enthousiasme bijna door de telefoon en is er met een half uurtje. Met haar als gids achterop gaan we stad weer uit en arriveren voorspoedig op het recreatiecentrum waar het treffen georganiseerd wordt.
Ik kus als de paus de grond en zie deze actie maanden later
Ik nodig Olga uit om het treffen mee te maken. 'Zo'n jong ding is toch niks voor jou, ja!?!' bromt Ben, maar levert wel een extra luchtmatras die hij kennelijk altijd meeneemt (waarom eigenlijk Ben?). En Gusta komt met een slaapzak, dus de infrastructuur is dik voormekaar en boven een biertje maken we kennis.
Op het treffenterrein zien we Nico die uitroept: 'Waar waren jullie nou, ik ben d'r al lang!' We feesten er 's avonds vrolijk op los en ik dans met Olga tot de dageraad. Ze is zo gek als een deur en heeft een dag of twee nodig om een beetje tot rust te komen. Als we ons 's avonds in mijn tentje terug trekken wordt het stil rond ons. Jammer jongens, ga maar slapen, er gebeurt helemaal niks...
Dag 14 Olga moet vandaag werken en ik sta om zeven uur op om haar op haar werk af te leveren. Het weer is niet zo goed en als ik terug wil, blijkt de weg opgebroken en ik raak toch helemaal de weg kwijt in deze stad van slechts een half miljoen inwoners. Af en toe is er wel eens een bord, maar daarna ook een hele tijd weer niet en ik heb geen kaart voor de gps. Tijdens deze puzzeltocht valt het me wel op dat er veel gebouwd wordt sinds ik hier drie jaar geleden was, ook de rondweg rond de stad is grotendeels verbeterd.
Dag 15 Vandaag gaan we met Olga als gids de omgeving van L'Viv bekijken. Daar hoort een bezoek aan een Zamek (slot) bij. Onderweg eten we dankzij de interventie van Olga lekkere Oekraďnse hapjes bij een restaurantje, onder andere gefrituurde uien en zelfgemaakt worst.
Tijdens een woest onweer schuilen we in een modern ogend bushokje. Als ik de anderen vraag of ze koffie willen, kijken ze me aan of ik gek ben, maar ik heb m'n brandertje altijd bij me en zet dus een lekker bakje koffie, hoofdschuddend gadegeslagen door een paar Oekraďners die op de bus wachten. 's Nachts komt Olga pas om een uur of vier naar de tent en zegt met een verrukte trek op haar gezicht: 'Whole of Europe has come to me. I am smile, I am sooooo happy!' Al deze nationaliteiten maken een enorme indruk op haar. En ze maakt mij een groot compliment: 'You are a painter of smiles'. Als ze wat enthousiaster begint te praten, houden Torsten en Smitty die naast ons 'zelten' steeds op met snurken om verder te zagen als we weer fluisteren. Het is erg grappig.
Dag 16 We vertrekken met hetzelfde clubje richting Krakóv. De grensuitgang is werkelijk een drama. Het duurt een eeuwigheid en ik zit na een uur zo te suffen dat ik zelfs met mijn Goldwing omval. Gé die van de zijne afspringt om mij te helpen, kiepert vervolgens ook om. Het is niet te geloven, we liggen allebei tegen de vlakte. Ik ga als eerste zodat de grenswachten niet zullen zien dat de andere twee kentekendelen hebben en ik maar één. De truc lukt en 's avonds zijn we bij de Poolse Goldwingclub in Krakóv.
Het is tropisch warm en benauwd in Polen, er worden zelfs mensen afgevoerd naar het ziekenhuis. En ook de sponsor doet het duidelijk rustig aan. Het treffen is bij een groot opleidingsgebouw, binnen is het lekker koel en ik trek me in een rustig hoekje terug om een dutje te doen op een bankje.
Ook in Krakóv was ik reeds vele malen.
Ik wandel door de stad en langs de Wisła waar ik Gabrishka en dochtertje Julia ontmoet.
Das wichtigste in deinem Leben ist
der Morgen
's Avonds ontmoet ik Sergej, Sergej en Sergej. Da's mooi makkelijk. Iemand vertelt me dat een van de drie in de Doema in Moskou zitting heeft en ík heb z'n telefoonnummer, dus wie weet staat mijn Goldwing volgend jaar op de binnenplaats van het Kremlin... Met mijn reisgitaar treedt ik nog op door voor mijn Poolse vrienden The Poland Song te zingen, een lied dat ik een jaar of twaalf geleden schreef tijdens mijn eerste bezoek aan dat land. Het is een mooie ervaring een lied te zingen voor 350 bikers.
Ook ontmoet ik Elena uit Estland die een relatie met Lex heeft. Ze vindt die Nederlandse supergeëmancipeerde vrouwen maar niks en houdt ervan als een man een man is en de deur voor haar open houdt. Zelfs Poolse Anna die zich bij me meldt omdat ze ook gitaar speelt en graag de tekst van The Poland Song wil hebben, denkt er zo over terwijl ze zelf toch tamelijk onafhankelijk is. En ik moet zeggen, ik ben het helemaal met hen eens.
En dan is het al weer tijd naar huis te gaan. Maar voordat ik vertrek nuttig ik samen met Nico een afscheidsontbijt. Want Nico... is mijn lichtend voorbeeld!
U weet het, Duitsland...
Tijdens de rit naar huis overweeg ik of emigreren echt wel iets voor mij is. Misschien een pannenkoekenhuis in L'Viv?
|
|
Zamek
Kozel
De zanger
De fanclub