|
Zweden
Finland Rusland
Baltische Staten
Foto's van de reis Als u met de
muis een foto aanwijst en er verschijnt een handje, is er een vergroting
of een verwijzing naar een deel van het verhaal
beschikbaar.
Mariafred
De stad aan de Neva
Hermitage
Met Andrej (Goblin) Fedorko
Tallin
Riga
(Alle foto's copyright G. Bruijnes)
|
Weer een nieuw GWEF-land De Europese Goldwing Federatie (GWEF) breidt net zo snel uit als de EU zelf. Ooit stelde ik mij tot doel tenminste eenmaal alle Europese landen per motor te bezoeken. Daarvoor had ik het criterium gesteld dat het bezoek aan een Internationaal Treffen van de Goldwing Club uit dat land als 'bezoek' zou gelden. Zo langzamerhand lijkt het alsof mijn doel elk jaar verder weg komt te liggen omdat de EU in rap tempo uitbreidt en zelfs daarbuiten nieuwe Clubs worden opgericht die toetreden tot de GWEF. In de herfst van 2005 is in Rusland een club opgericht en toegetreden tot de GWEF wat de verplichting net zich meebrengt een internationaal treffen te organiseren. Hetgeen geschiedde in Sint Petersburg en mij deed besluiten dit jaar een rondje Oostzee te maken. Het grootste probleem daarbij bleek het verkrijgen van een uitnodiging waarmee een visum bij de ambassade verkregen kan worden. Zo'n uitnodiging kan van een privépersoon komen of van een wetenschappelijke of culturele organisatie of van een toeristenbureau of hotel waar men zal verblijven. De Russische club bleek achteraf wat problemen gehad te hebben met de eigenaren van het hotel dat de locatie vormde van het treffen. Er was een vasthoudendheid mijnerzijds voor nodig van januari tot eind juni, vele e-mails, telefoontjes-met-het-Russische-woordenboek-erbij, maar eindelijk kwam er dan een uitnodiging per e-mail. Het visumbureau verzorgde vervolgens heel snel de benodigde documenten. Naast het visum is er ook een document van je ziektenkostenverzekering nodig waarin men in het Engels stelt dat ze alle medische kosten voor hun rekening nemen, mocht je daarop een beroep doen. Dag 1 Zoals gewoonlijk heb ik weer eens een probleem. Tijdens de reis door Noord-Duitsland hield de Goldwing er af en toe op de Autobahn spontaan mee op om een nanoseconde later weer aan te slaan. Nu had ik dat probleem in het voorjaar ook al eens gehad en om die reden werkelijk alle relais en stekkerverbindingen die ik kon vinden losgehaald en ingespoten. Het probleem leek daarna opgelost. Vlakbij de veerboot van Putgarden is een camping en gezien het late tijdstip besloot ik daar te overnachten. Ik parkeerde voor de receptie, schreef mij in en wilde de motor starten die echter zo dood als een pier was en geen enkele teken van leven meer gaf. De campingbaas hielp me gelukkig de halve ton Goldwing-met-bagage naar een mooi plekje tegenover het restaurant te duwen.
De volgende morgen werd ik door een sleepwagen van Audi/VW dealer uit de buurt opgehaald. Moest in de garage een uurtje wachten tot 'Herr Meister' zich verwaardigde mij allereerst een formulier te laten ondertekenen voor de overdracht van honderd euro voor het ophalen. Vervolgens liep hij mee om te laten zien hoe je een motor start en het lag dan ook voor de hand dat mijn ontrouwe fiets onmiddellijk zonder morren aansloeg. 'Hij doet het weer' sprak Herr Meister. En voegde er aan toe dat veertig kilometer terug een Honda dealer was en dat het hem een goed idee leek als ik daar even langs zou gaan. Op mijn vraag wat er dan gebeurde als de oude dame weer een wispelturige bui zou krijgen, sprak hij opgeruimd: 'Dan belt u ons weer!' Gelukkig was dat niet nodig. Bij de motorzaak bleek dat ik een toch wel heel belangrijk relais had overgeslagen, het zogenaamde 'startrelais'... Dom hé! Geoxideerd. Nadat de monteur eens lekker met de spuitbus los gegaan was, kon ik opnieuw richting Denemarken. Helaas stond er inmiddels 32(!) kilometer file voor de veerboot en nu weet ik wel dat je daar met de motor wel langs kan, maar dat vind ik toch een beetje aso, dus ik besloot gewoon om te rijden over Kiel, Freiburg, Odense... Ik was ook zo blij dat de oude dame het weer zonder nukken deed! Over de imposante brug over de Sont richting Malmö gereden. Nog een uurtje verder en toen vond ik het welletjes en streek neer op een mooie camping aan een meertje. Met Lars, de chef restaurant van de camping en Harley bezitter, deelde ik een lekker sigaar van de Olifant uit Kampen. Op het meer was een vlot onderweg richting camping. Op het vlot was kennelijk een verjaardagspartijtje aan de gang compleet met veel drank en een muzikant met een trekzak die daar liedjes aan ontlokte waar het gezelschap vrolijk met meebrulde. Eerst drank in Zweden en dan pas feest!
Z Om vier uur was ik in Stockholm waar het treffen natuurlijk net afgelopen was. Een stempel kreeg ik niet meer, maar de Zweedse club was wel zo aardig om uit de reeds ingepakte vrachtwagen nog een T-shirt voor mij op te vissen. Na een telefoontje naar mijn Zweedse vriend Björn kwam hij al spoedig opdagen en ik kon met hem mee om een paar dagen in Stockholm door te brengen. Hij woont acht hoog in een 'kommuna', een modern ogend appartementengebouw. In de kelder heeft hij een werkelijk ongelooflijk systeem opgesteld om zijn aanhanger tegen de muur te hijsen zodat ook zijn mooie oranje GL 1800 een plaatsje in de kelder kan vinden.
De maandag brengen we lui door en kletsen de hele morgen, waarbij we onder andere de uitspraak van speciale tekens in het Zweeds doornemen en ik leer wat een 'kvinna' is. Het klinkt een beetje vinnig en het is dan ook het Zweedse woord voor 'vrouw'. Daarna moet Björn helpen het treffenterrein op te ruimen.
's Middags bekijken we Stockholm, met name Gamla Stan, de oude stad is erg mooi. Ook lopen we langs het museum waar de Vasa, een oud schip in bewaard wordt dat door de Hollandse bouwmeester Henrik Hybertsson aan het begin van de zeventiende eeuw voor de Zweedse koning Gustaaf II Adolf gebouwd werd, die er echter zelf enige wijzingen in aanbracht waardoor het bij de eerst vaart al na een paar honderd meter zonk. We eten bij een eethuisje dat door 'buitenlanders' gedreven wordt en het valt me op dat je over 'buitenlanders' op gedempte toon spreekt. Evenals over het ook door bepaalde groeperingen in Nederland zo geroemde Zweedse sociale systeem. Wee degene die in handen van de sociale maffia valt. Teveel sociale zorg ontneemt kennelijk persoonlijk initiatief.
De volgende dag ontmoet ik Olle, die erg verstand heeft van Goldwings. Tot Björns opperste verbazing krijg ik zelfs een geschenk, een drankhouder voor aan het stuur. Hij heeft het nog nooit meegemaakt dat Olle iets weggeeft. Daarna maken we een mooi tochtje rondom een meer bij Stockholm. Onderweg is er een oud kasteel en het Vikingdorpje Mariafred met mooie, oude, houten huizen.
Ik moet over naar Finland en wilde oorspronkelijk met de veerboot vanuit Stockholm, zo'n drijvend gokpaleis van twaalf verdiepingen, maar Björn heeft een veel betere suggestie die ik u ook graag doorgeef. Zweden gebruiken zelf een kleine veerboot met een tussenstop op Åland. Het is heel goedkoop en een prachtige tocht door het eilandenrijk (de Scheren) voor de Zweedse kust. Er zijn duizenden eilanden, sommige niet groter dan een klein rotsblok dat net boven het water uitsteekt. Er is een nadeel, je moet een nacht op
Ik vind een mooie camping en bekijk 's avonds de zeilboot Pommern. Ontmoet een eigenwijze Poolse fietser uit Gdansk met zijn zoon van vijftien die helemaal in orde is.
De volgende ochtend rijd ik naar de andere kant van
Alweer een mooie tocht van zo´n vijf uur maar nu
door de archipel tussen
Ik rijd een heel stuk achter Jani en Aino aan en buig dan op zeker moment af richting Heinola waar ik een hotel boek. Ik zal hier morgen een oude vriendin opzoeken die een ongelukkig huwelijk heeft.
De volgende ochtend breng ik door in haar gezelschap en vervolgens rijd ik naar Kotka, waarde Finse Goldwingclub dit jaar het treffen organiseert. Ik kom een paar Nederlandse kennissen tegen die van plan zijn een hotel in Zweden over te nemen, maar dat later toch niet gedaan hebben. Ik koop een nieuwe camera omdat mijn zoveelste Sony de geest gegeven heeft, wordt het deze keer een Olympus. (Daarom zie je bij de eerste paar dagen ook weinig foto's...) ´s Avonds praat ik met een stel Zwitsers Goldwingers die een prachtig verhaal hebben over hoe ze enige weken tevoren in de bergen een clubmeeting bezoeken. Tijdens dat weekend wordt de weg door noodweer deels weggeslagen en ze kunnen dus niet op hun motoren naar huis, wat ook deze vakantie in gevaar zou hebben gebracht. Tenslotte besluiten ze het op te lossen door een aanhangwagen onder een helikopter te hangen in twee vluchten hun motoren van de berg te laten halen. Een actie waar de annuleringsverzekering ook nog aan bijdraagt! Niets is onmogelijk, als je maar wilt... en betaalt!
Het stinkt op de camping. Net over de Russische grens staat het veen in brand. Ze doen er niets aan, het is ook onmogelijk, maar de wind komt uit het oosten en we lopen de hele dag in de prikkelende rook. Ik bezoek vandaag Bora, een leuk plaatsje met vele houten huizen. Het doet me met alle toeristen erg denken aan Urk. Ik leer wat Fins: Hur mor du? - Hoe gaat het met je? 's Avonds ontmoet ik Kees en Astrid die ook naar Sint Petersburg gaan. Ook kom ik twee Russische zendamateurs tegen die me 's ochtends al zaten uit te lachen toen ik probeerde mijn koepeltentje 'uit te trekken' wat me niet altijd meer zo handig af gaat. Igor en Viktor uit Sint Petersburg houden hun eigen privé expeditie naar een eiland in de buurt waarvandaan ze verbindingen proberen te maken. Ook dat is een leuke hobby. Igor geeft me zijn telefoonnnummer en biedt aan Sint Petersburg te laten zien.
Zondag vroeg opstaan want we gaan groepsgewijs onder
begeleiding van een paar Russen over de grens. Maar hoe laat vertrekken
we? Tien uur? Elf uur? Het blijft een raadsel. Maar er vormt zich op de
parkeerplaats een groep. Tijdens het wachten ontmoet ik Roland, hij is
69 en bezit van alle Goldwing Om een uur of elf springt iedereen ineens op de motor en we scheuren richting Russische grens. Het bekende tafereel ontrolt zich, wachten, van hokje naar hokje, documenten invullen, weer wachten. Naast ons staat een vrij nieuwe Porsche, echter zonder nummerplaten. De bestuurder zit met de benen buitenboord en rookt doodgemoedereerd een sigaretje. Onze Russische begeleider denkt dat hij bij de grens zo rond de zeshonderd euro in zijn paspoort moet leggen om ongestoord zijn bestelling ergens in Rusland te kunnen afleveren. Rond zes uur 's avonds is iedereen over de grens en we vertrekken van het benzinestation met z'n allen richting Sint Petersburg. We rijden langs de bos- en veenbranden. Op sommige plekken zie ik ineens een boom totaal in de hens gaan. Een paar uur later zijn we in het hotel dat ongeveer twintig kilometer buiten Sint Petersburg ligt en dat de Russische Goldwingclub een week lang heeft afgehuurd.
Het is een hotel waarvan alleen de prijs voor een overnachting iets te maken heeft met onze westerse standaarden. Rondom het hotel is plek voor de kampeerders onder ons. Grappig is dat men kennelijk vond dat het aanzien iets opgefleurd moest worden en men heeft dus met rollen grasmat de omgeving wat groener gemaakt zodat er tenten gezet zouden kunnen worden. Op sommige plekken is de grasmat gewoon over stenen en andere rommel uitgerold. Dag 11 Ik ontbijt uit de topkoffer en ga daarna met Paula uit Finland in de stad inkopen doen. We komen langs de wachttoren van de DPC, de verkeerspolitie die zoals gewoonlijk tegen sommige Wingers heel vervelend is en met het internationale duim-en-wijsvinger-gebaar aangeeft 'een probleem te hebben' dat met wat roebels opgelost kan worden. Nu gedragen sommige motorrijders zich ook net alsof de hele wereld van hun is en ik kan me er dan ook niet zo druk om maken. Ik maak kennis met een stel motorrijders uit Portugal. Een van hen is nog steeds overtuigd communist en werkt als advocaat voor de vakbond in zijn land. We kunnen het samen goed vinden en gaan op de foto waarbij hij de vuist balt als echte communista en ik als kapitalista het bekende gebaar daartegenover zet.
Dag 12 Vandaag verzamelen we om 11 uur en rijden in konvooi de stad in naar de Peter en Paul vesting, die in het oudste deel van Sint Petersburg gelegen is. Het is onvoorstelbaar tegen welke kosten in levens en in financieel opzicht tsaar Peter de Grote deze stad uit het moeras heeft laten stampen. De stad is alleen al op de lichamen van zestigduizend arbeiders gebouwd! 's Middag besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en met het openbaar vervoer de stad in te gaan. Met bus 215 kan ik naar metrostation Chernaya Rechka. En daarvandaan naar het station op de Nevsky Prospect, dé straat van Sint Petersburg.
Ik maak een rondvaart. Als ik de vrouwelijke gids vraag of zij ook iets in het Engels kan vertellen is het antwoord 'Njet!' De kapitan - ja het is een leenwoord uit het Nederlands omdat tsaar Peter de Grote einge tijd in Nederland heeft doorgebracht om van ons te leren hoe je schepen bouwt - wenkt mij, ik mag naast hem zitten, hij spreekt Engels. De tocht begint en de gids vertelt een heel verhaal. De kapitein buigt zich over naar mij als ze uitgesproken is en zegt: 'Diz iz a brridzj'. En dit ritueel herhaalt zich nog vijf bruggen tot er variatie optreedt als we bij een belangrijk gebouw komen: 'diz iz a bank'. Daarna komen nog twaalf bruggen.
Een beetje saai, dus ik vertel hem in mijn beste Russisch dat er zoveel water in Nederland is dat iedereen een vaarbewijs heeft en ik dus makkelijk de rondvaartboot kan besturen zodat hij even kan ontspannen. En zo geschiedt. Dan begint hij grapjes te maken en we maken foto's van elkaar. Ik let niet zo op het stuur en plots doemt de kademuur voor de boeg op. De Russen draaien zich geschrokken om en zien mij als een gek aan het stuurwiel draaien. Plots blijken ze allemaal heel opgewonden te kunnen kakelen, de gids kijkt woedend naar de kapitein en we verwisselen maar gauw van plaats, waarbij ik een reddingboei die niet is vastgebonden, overboord stoot. Dus moeten we ook nog een keer draaien om dat ding weer op te halen. Alle Russen zitten naar mij te wijzen en te smoezen, ik denk dat ik goede kans maak overboord gekieperd te worden, maar het loopt met een sisser af als we onder nog een paar mooie bruggen doorvaren en de gids de draad weer oppakt. 's Avonds kan ik om de een of andere reden de bus terug niet vinden en zoek dus een taxibusje dat in de buurt van hotel Olgino stopt. 'In de buurt' is bij ons meestal zo ongeveer voor de deur. In Rusland is dat binnen vijf kilometer van het doel, 't is maar dat u het weet! Ik herken dus wel de weg waaraan het hotel ligt, maar weet dat we er nog lang niet zijn en blijf dan ook rustig zitten als we ergens afslaan in de veronderstelling dat we wel een of ander rondje zullen maken. Successievelijk stapt iedereen uit en we belanden ergens midden in een bos waar alleen maar zandpaden in alle richtingen verdwijnen. Een moeder en dochter stappen als laatste uit en verdwijnen over zo'n bospad. De bestuurder draait zich om, ziet mij, schrikt en begint een partij te schelden. Ik begrijp wel dat ik er uit moet en maar acht kilometer moet teruglopen. Ik begin een praatje met hem met behulp van de veertig Russische woorden die ik op mijn repertoire heb staan. En na een paar zinnen zijn we de beste vrienden. Hij heeft een dochtertje en het centrum van Sint Petersburg is niet Sint Petersburg. Dat is wel mooi, maar hier, hier buiten de stad, op het platte land is het echte Rusland! Als we terug zijn bij de hoofdweg wil ik hem wat geld geven voor de spaarpot van zijn dochter, maar nee, ik kan doen wat ik wil, hij neemt het niet aan. Als je ooit zelfstandig naar Rusland wilt kan ik niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om een beetje Russisch te leren!
Dag 13 Woensdag komt Igor met zijn auto en haalt mij van het hotel. Kees en Astrid gaan ook mee en we bezoeken onder andere het zomerpaleis van Peter de Grote. Tijdens de heenrit vertelt Igor over zijn leven, hetgeen een prachtig beeld oplevert van het dagelijks leven in deze stad. Hij vertelt over zijn werk, over zijn gezin dat voor de zuivere lucht bij zijn schoonouders buiten de stad woont en over de strijd om het bestaan van gepensioneerden.
Toen de USSR ophield te bestaan, kon men de woning kopen waarin men woonde voor omgerekend slechts 600 euro. Tegenwoordig doet een redelijk appartement al ongeveer 50.000 euro en de gemiddelde huur ligt rond de 300 euro. Het is een harde maatschappij met nauwelijks sociale voorzieningen, je moet sterk zijn om te kunnen overleven. De gemiddelde leeftijd van een man ligt rond de zestig jaar, wat Igor aan de sterke verontreiniging én de wodka wijt. Tijdens de maaltijd die we samen in een traditioneel restaurant nuttigen, vertelt hij een paar moppen die het Russische perspectief tonen. *** Een Amerikaan is in Amsterdam de weg kwijt. Hij houdt iemand staande en vraagt waar het Rembrandt huis is. De Nederlander legt het uit aan de Amerikaan, probeert aardig te zijn en een praatje te maken en vraagt hem waarom hij geen stadsplattegrond haalt als hij in het buitenland is. 'Ik ben niet in het buitenland' zegt de Amerikaan, 'jij bent in het buitenland!' *** Een agent van de militsia staat ergens in Sint Petersburg en ziet een SUV aankomen met geblindeerde ramen. Hij houdt het voertuig staande om de papieren te controleren. Maar het raampje wordt slechts een centimeter opengedraaid en er wordt een rolletje roebels naar buiten geschoven. De agent gebaart de bestuurder door te rijden. De week erop gaat de agent op hetzelfde tijdstip weer naar dezelfde straat en verdomd, de SUV komt er weer aan. Hij geeft een stopteken en hetzelfde ritueel speelt zich af. 's Avonds geeft hij het geld aan zijn vrouw die het goed kan gebruiken om nieuwe kleren voor de kinderen te kopen. De week erop staat de agent echter de hele dag voor niets in de betreffende straat en moet 's avonds zijn vrouw ervan overtuigen dat hij geen extraatje heeft gevangen, echt niet aan de drank is geweest en het ook niet aan een maîtresse heeft gespendeerd. De week erop gebeurt er weer niets, maar drie weken later is het raak. De SUV draait de straat in, de agent stopt de wagen en krijgt zijn rolletje roebels toegeschoven. 'Waarom was u er de afgelopen twee weken niet?' vraagt de agent. 'Ik ben op vakantie geweest op Grand Canaria' klinkt het gedempt van achter het geblindeerde raam. Terwijl de SUV wegtrekt, moppert de agent: 'Potverdorie, een beetje op vakantie gaan van mijn geld...' *** Tijdens de terugrit staan we in de file en ik zie hoe mijn Poolse vriend Andrzej zich met zijn Goldwing er langs wurmt. Tot ontzetting van Igor stap ik even uit en geef een brul. Andrzej draait zich om, ziet mij, laat zijn sirene van de Poolse Politie even loeien en toucheert meteen een boete van 100 euro van de militsia...
Dag 14 Het is donderdag en dus begint het treffen officieel. En omdat op treffens van de Europese Goldwingfederatie met tokens betaald wordt, gaan we ook hier over op tokens. Onze bardame voor wie het kennelijk een hete dag is want ze draagt geen bh meer onder haar doorschijnende witte blouse, is onverbiddelijk. Niet alleen motorrijders dienen tokens te kopen, ook de reguliere hotelgasten die dan ook al mopperend rondlopen. Bovendien betekent het een verdubbeling van de prijs van een kop thee... Astrid, Kees en ik gaan met de bus naar het centrum om de Hermitage te bezoeken, een lang gekoesterde wens van mij. De conductrice in de bus raakt helemaal in de war als ik weer wat Russisch ten beste geef en lief naar haar glimlach. We betalen wel maar alleen ik krijg een kaartje. Als twee haltes verderop een controleur instapt en Kees een boeten van 100 euro wil geven omdat hij en Astrid geen kaartje hebben, ontstaat er dan ook een hele discussie. Want Kees heeft betaald en betaalt niet nog eens. Punt uit! Leer mij Kees kennen! De conductrice komt er bij en zegt ook dat we betaald hebben en dan haalt de controleur zijn gram en brengt de conductrice tot tranen. Onder het mopperen over die verdomde Amerikanen stapt hij uit en omdat wij denken dat zij nu uit eigen zak moet betalen, willen we haar ook wat roebels geven, maar nee... ze weigert trots. En als ik later de bus verlaat wordt mijn camera, die uit mijn broekzak gevallen was, door een passagier nagebracht.
De Hermitage is groots, geweldig, indrukwekkend, teveel, er hangt oorverdovend veel kunst. De Rembrandts hanger twee, ja drie rijen boven elkaar, er hangen er meer dan in het hele Stedelijk. Na een paar uur Hermitage slaat de verdoving toe, weer een zaal met nóg meer schilderijen, beelden, munten, meubels en wat al niet. Vijfentwintig kilometer gangen in dit voormalige winterpaleis van de tsaren, gevuld met onvoorstelbare schatten. 's Avonds is er een lightsparade naar de 'swinging bridges'. Een brug die open gaat, ach dat waren we vergeten, dat hebben we in Friesland op elke straathoek dus het valt een beetje tegen. 's Nachts zak ik door met de Wit Russen Milan en Natasja en Henrik uit Polen. Als ik om zes uur naar bed wil, zit Andrzej met een of andere jonge meid in mijn kamer. Hoe hij dat toch steeds voor mekaar krijgt?!? Als ik dan ook maar beetje met haar begin flirten, zegt hij 'Ah Gjerriet, meine Frau ja!!!' Nee jongen dat is niet 'deine Frau, deine frau ist Teresa', die ken ik wel en die ziet er heel anders uit. En nadat ik hem heb uitgelegd dat het mijn kamer is en als hij blijft dat ik het met haar zal doen en als hij dat niet wil omdat hij het met haar wil doen dat hij dat dan allang gedaan had moeten hebben en als het nu moet dat het dan het maar ergens anders moet gebeuren. En dat kost hem dan opnieuw 100 euro om haar met een taxi ergens heen te brengen. Maar we zijn nog steeds vrienden, dat wel!
Dag 15 Wegens aanzienlijke koppijn duurt het ontbijt tot een uur of twee 's middags. Maar na een mysterieuze groene tablet van Wit Russische herkomst, komt mijn leven weer wat op gang. En ik leer de betekenis het een bekend Russisch spreekwoord: Elk plezier heeft zijn prijs! Fedorko (Goblin) uit Odessa is er ook, vorig jaar was ik op zijn feestje wat hij toen al voor de zevende keer organiseerde.
's Middags doen we leuke spelletjes op de motor en op zeker moment wordt een vertegenwoordiger uit elk land naar voren geroepen. Aangezien er maar vier Nederlanders zijn, ontkom ik er niet aan mee te doen. We krijgen met zijn vijftienen allemaal een voorhamer uitgereikt. Even denk ik dat we elkaar te lijf moeten maar dan wordt er een oud politiewagentje voorgereden en als de bestuurder er uit springt en zich uit de voeten maakt, dringt het tot mij door wat de bedoeling is. Het beest roert zich en ik denk 'die voorruit is voor mij' en dat is tie dus ook. Binnen tien minuten is de auto nog een halve meter hoog, ligt op de kop en zijn we uitgeraasd. Ik win voor mijn ongebreideld vandalisme de hoofdprijs en mag de kop van de hamer en een pot bier in ontvangst nemen.
De lokale tv is ook aanwezig en ik praat met Tanja die bij die club werkt, een verslag van die gekke motorrijders maakt en met mij mee gaat voor nog een toertje door Sint Petersburg. Daarna geniet ik van Plov, een soort rijstmaaltijd die wat op nassi lijkt. Tot slot dansen we, we kletsen en als enige zoek ik even het gezelschap van de dames die in ons hotel de hele week trouw hebben gepoetst en in een hoekje van het feestterrein op hun eigen manier en met hun zelfgemaakte hapjes aan het feestje deelnemen.
De Poetsploeg: Valentina, Galandjets, Lena, Marina, Tanja en Ira.
Dag 16 Zondag gaan we weer in konvooi naar de grens met Estland. Ook daar duurt het allemaal weer een eeuwigheid. Er staat een enorme file waar af en toe een SUV met geblindeerde ramen en een speciaal arrangement met de grenswachten langs scheurt. Dat leidt nog tot een bijna handgemeen met een stel Engelse bikers die dat niet langer pikken. Maar tenslotte zijn we er over en rijden we met een stel naar Tallin waar we een plekje scoren op de stadscamping. 's Avonds ga ik met Roy, een van de Engelsen, per taxi de stad in. Er zijn veel Engelsen die kennelijk per vliegtuig daar hun 'stagnight' komen vieren omdat het bier zo goedkoop is. In een steakhouse eten we en ontmoeten een clubje Finse dames die ook 'uit' zijn. Met hen maken we nog lang de stad onveilig en om vier uur 's nachts belanden we weer tevreden in ons tentje.
Deze dag breng ik met Roy in en rond
Tallin door.
We rekenen de stadcamping af, niet goedkoop voor een hobbelig grasveldje, zestien euro per nacht. Omdat het regent ontbijten we langzaam, maar gaan tenslotte toch op pad. Het regent bijna de hele weg naar Riga, maar uiteindelijk komen we er toch. Ik heb de indruk dat Letland wat armoediger is dan Estland. Veel hutten langs de weg met een zandpad er naar toe. We komen nog ergens vast te zitten als er maar een rijbaan beschikbaar is en men van de andere kant gewoon door rood rijdt terwijl men de vrachtwagen die voor ons rijdt, ziet aankomen. Een heel gedoe want wie moet er achteruit? En eraf kan ook niet want links en rechts is het allemaal zacht, nat zand. Wij prutsen ons er op de motor beetje bij beetje langs.
Roy kijkt of hij er linksom langs kan... In Riga toont Roy zijn vaardigheden als taxichauffeur en loodst ons in een ommezien door het centrum naar de stadscamping. Volgens hem is deze veel beter dan in Tallin én veel goedkoper. En zo is het!
We spenderen de hele dag in de stad. Ik vind Riga niet zo mooi als het kleinschaliger Tallin. Er is wel veel moois te zien, maar daartussen ook veel minder moois. Er is een herdenking gaande bij het vrijheidsmonument van het verzet tegen de Russische overheersing waarbij duizenden mensen hand in hand een menselijke keten vormden die van stad tot stad ging, zelfs over de autowegen. Een oude vrouw zit op haar hurken en steekt de uitgewaaide kaarsjes steeds weer aan. En dat moet, het licht van de vrijheid moet steeds weer aangestoken worden, steeds weer... om niet te vergeten.
Samen met Roy rijd ik naar Kaunas in Litouwen. Daarna scheiden onze wegen zich. Ik ga door Mazurië naar huis en overnacht nog in Olsztyn. Roy volgt een zuidelijker route want hij wil rechtstreeks naar Luxemburg. De volgende dag rijd ik mooie gele weggetjes, overnacht in Poznan. En dan is daar de laatste dag, en Duitsland. Je kan er niet omheen. Je kan het alleen maar uitzitten. Er alleen maar dwars doorheen tegen betaling van drie keer vier euro voor een maxikop koffie en drie keer tanken. En alweer was het een mooie reis waarbij vooral het entertainment in Rusland niet onderschat mag worden...
...en waar ik zelfs een Tanja ving!
|
|
