|
Oekraïne
Polen
Tsjechie
Foto's van de reis Als u met de
muis een foto aanwijst en er verschijnt een handje, is er een vergroting
of een verwijzing naar een deel van het verhaal
beschikbaar.
Andrzej Goblin, 'Respected Strong Old Man (EU)'
Lancut in Polen
Een paradijsje
Michael's klooster in Kiev
Traditioneel Oekraïnse keuken
Logo van de Matador motorclub
Meer foto's op de site van Rolling Anarchy. Ik sta er ook ergens op... J
Ex piloot Joerij
Theewater koken in de samovar
Mooie Daria
Kookles: Pelmenni
(Alle foto's copyright G. Bruijnes)
|
*) Nederland, één motorfiets!
'Als
ik op de motor Moskou verlaat, is het land van mij.
l Goblin Motorshow Dit jaar organiseerde Andrzej Goblin voor de zevende maal zijn 'Goblin Motorshow' in Odessa aan de Zwarte Zee (Oekraïne). Goblin is een nickname met een in het Russisch niet zo'n heel positieve betekenis. Een goblin is iemand die met geld smijt, groots leeft en overal schijt aan heeft. Andrzej's echte naam is Fedorko. Het is heel bijzonder als je er bij na denkt dat deze man begonnen is met een motorshow die op dit moment bezoekers trekt uit Rusland, Oekraïne, Duitsland, Litouwen, Letland en zelfs uit Siberië. Een van de deelnemers kwam uit Wladiwostok en had in 20 dagen bijna 10.000 kilometer afgelegd om aan de Zwarte Zee een feestje te vieren. Van mijn woonplaats (Kampen) is de kortste weg via Roemenië altijd nog ruim 2700 kilometer, maar omdat ik op de heenweg een ommetje gemaakt heb via Kiev en de terugweg via Tsjechië voerde, kwam de totale afstand van mijn trip slechts op een luttele 7500 kilometer.
De motorclubs De Goblin Show wordt mede georganiseerd door Rolling Anarchy, een motorclub die afdelingen heeft in Noorwegen, USA, Polen, Litouwen, Oekraïne, Rusland en Wit-Rusland. Hun lijfspreuk staat garant voor lekker feesten:
'All for one and one for all
We'll drink together
Yes, when we drink we'll drink together
Not alone.'
De Goldwing Club Ukraine is niet officieel lid van de Europese Goldwing federatie maar het is mijn inschatting dat het een kwestie van tijd is. Er rijden al een aantal Goldwings rond. De ook bij ons bekende Joerij uit Bila Tsjerkva was niet aanwezig omdat hij naar het treffen in Tsjechië was. Leden van de motorclub 'Barbarians' uit deze stad vertelden dat er alleen bij hun al vier Wings rondreden die zich verenigd hebben in een clubje met de naam 'White Shirts'. 'White' omdat 'Bila' in het Oekraïns 'wit' betekent en 'shirts' omdat je toch wel een witte boorden-baan moet hebben om een Goldwing te kunnen kopen in een land waar het gemiddelde salaris zo rond de 100 euro per maand ligt. Of je hebt er natuurlijk andere financieringsmogelijkheden… Dag 1 Ik rijd samen met een vriend uit Duitsland en vandaag rijd ik naar zijn woonplaats. Morgen zullen we vroeg vertrekken. Het is de bedoeling in twee dagen tot de Oekraïnse grens te rijden zodat we 's ochtends vroeg in de rij kunnen aansluiten. Het is immers voor ons onbekend terrein en met Belarus van vorig jaar in gedachten, verwacht ik veel tijd nodig te hebben voor formaliteiten.
Duitsland 'überqueren'
is een fluitje van een cent. Perfecte wegen, goede servicestations maar
een beetje saai. In Polen hebben we nog ongeveer 40 kilometer
betonplaten, de rest is al
De volgende dag gaat het vlot tot en
met Krakov, daarna is het afgelopen omdat de snelweg daar tweebaans
wordt. Veel vrachtverkeer. 's Middags om vijf uur zijn we in
Łancut, een
beroemde stad omdat er een prachtig
kasteel staat uit de Poolse
geschiedenis. Je kunt
ín het kasteel slapen voor ongeveer 40 euro per nacht. Helaas moeten
de motoren dan buiten het park aan de weg staan, daarom scoren wij een
ander hotelletje, 'Skadron'. De eigenaar verschijnt 's avonds om een uur
of tien als ik in de 'lounge' mijn e-mail verwerk. Hij vertelt
Tegen tienen zijn we bij de Oekraïnse grens. Zoals gewoonlijk scheuren we langs de rij met wachtende auto's en vrachtwagens. Oekraïnse motorrijders die dat ook doen worden door de grenswachten teruggestuurd, maar een nummerplaat met de EU sterren doet wonderen en wij mogen direct door. Er moet een klein formuliertje ingevuld worden. De tekst is in het Oekraïns, maar dank zij een duidelijk bord met hetzelfde formulier in zes Europese talen is het een kwestie van even goed vergelijken en een kwartiertje later zijn de formaliteiten vervuld. Hartelijk welkom in Oekraïne en een goede reis! Als je deze reis ook maakt, let dan goed op tijdens de eerste kilometers. Er zijn verkeersdrempels in de weg aangebracht die zo hoog zijn dat de onderkant van het motorblok er over heen schraapt als ik er stapvoets over heen rijd. We bekijken L'Viv. 'Nee', zegt mijn vriend Ulli, 'deze stad was ooit Duits en heet Lemberg'. 'Nee', zeggen de Polen, 'deze stad was ooit Pools en heet L'Vov'. Tja jongens, pech gehad, deze stad is nu Oekraïns en heet L'Viv. Ooit was het een prachtige stad. Nu is ze in ernstig verval. De wegen in de stad bestaan grotendeels uit kinderkopjes. En als het dan regent terwijl het drukkend warm is, en als je tussen het vrachtverkeer rijdt dat door de stad moet en als de tramrails dan tien centimeter hoger en de putdeksels tien centimeter lager liggen, is het geen wonder dat Ulli zijn vrienden in Duitsland smst: 'Ich bin durch die Hölle gefahren'. Ik heb het zweet in de helm staan als we op het hoogste punt bij de burcht bij een restaurantje neerstrijken.
Aan de uitvalsweg richting Kiev vinden we een hotel, zo'n moderne bunker, een flatgebouw met een paar honderd kamers. Er volgt een wolkbreuk en het is maar goed dat we binnen zitten. 's Avonds bekijken we te voet de stad en eten een salade op een terrasje.
Op weg naar Zjitomir zie ik een neergestort vliegtuig. Even denk ik dat het net gebeurd is, maar het blijkt een 'kunstwerk' te zijn bij een wegrestaurant dat aan een prachtig meer ligt en opgebouwd is uit oude treinwagons. Er is een ponton in het meer waar je kunt relaxen en als je teveel gedronken hebt, kun je overnachten in de enige hotelkamer die er is: een oud Aeroflot vliegtuig dat ook op een ponton drijft. De kosten zijn 50 hrv (hrivnia), ongeveer 8 euro per nacht. Werkelijk, het is hier een paradijsje en als je wilt boeken: +38 52018557657.
De weg is vooral recht, dan volgt er een flauwe bocht en gaat het weer 30 kilometer recht door. De kwaliteit is heel wisselend. Er is reparatie op reparatie geplakt waardoor een bij tijden nogal hobbelig resultaat ontstaat. De gemiddelde snelheid varieert van 50...100 kilometer per uur. De ideale lijn hoef je hier niet te rijden want in de binnenbochten zitten gaten en ligt veel gruis. Langs de weg zijn tientallen kruisen, bloempotten en andere herdenkingstekens geplaatst ter nagedachtenis aan omgekomen weggebruikers. We parkeren even in de berm als ons een
begrafenisstoet tegemoet komt op de E40! De dode ligt zonder kist
opgebaard op een vrachtwagen. Oma en de kinderen zitten er naast Zjitomir is een industriële slaapstad met een reusachtig centraal plein. Het doet erg saai aan. We scoren opnieuw een hotel in zo'n gigantisch flatgebouw. 'Er is weinig te doen in dit kleine provinciestadje' zoals de receptionist zegt en ze voegt er aan toe dat er tussen elf uur 's avonds en zes uur 's ochtends alleen warm water is op de eerste verdieping. Wij zitten op de zestiende. Brrr... Ik loop ook een Nederlander tegen het lijf met zijn mooie, vrouwelijke Oekraïnse tolk. Hij beweert er voor zaken te zijn. Ja, ja, dat zal...
We willen een dag of twee in de hoofdstad Kiev doorbrengen. Met enige moeite vinden we een hotel omdat er net een bijeenkomst is van presidenten waaronder die van Moldavië, Bulgarije en Rusland. De meeste goede hotels zitten dus helemaal vol met hoogwaardigheidsbekleders. Door het zoeken leer ik de stad al snel kennen. Na op de Oostelijke oever van de Dnipr een hotel gevonden te hebben dat wél kamers heeft (logisch want er is pas over veertien dagen warm water om te douchen...) vinden we uiteindelijk onderdak in hotel Toerist.
In de lobby drinken we twee Oekraïnse biertjes (Magnat) en dat komt goed aan. Ik móet ff een uurtje slapen, maar daarna gaan we de stad in. We eten bij het restaurant Khutorok dat op een boot in de Dnipr ligt. Er is een traditionele Oekraïnse keuken. Het restaurant is opgesierd met een onwaarschijnlijke hoeveelheid parafernalia en het eten is erg lekker.
Een van Kiev's nieuwe rijken komt met zijn jacht, een zeekasteel van een meter of twaalf, even langszij om een hapje te nuttigen. Geld heeft hij, maar duidelijk geen vaarbewijs. Er zijn drie pogingen nodig alvorens hij zijn schuit correct parkeert...
Vandaag zal besteed worden aan een verkenning van Kiev. We besluiten met de metro naar het centrum te gaan. Op de Oostelijke oever loopt deze bovengronds, maar omdat de oude stad op een heuvel op de linker oever ligt, verdwijnt de metro daar onder de grond. Het openbaar vervoer is erg goedkoop. Een token (jeton) voor de metro kost maar een paar cent. Ook de talloze minibusjes vragen slechts een paar cent voor een rit. Taxi's hebben meestal een vaste prijs, een ritje overdag binnen de stad kost 30 hrv, 's nachts is het wat duurder. Daarom hebben ze haast en tijdens een van die ritjes waarbij we met 140 tegen het verkeer in over de zes baans rondweg scheuren bereikt mijn bloeddruk record niveaus. Ik verniel mijn digitale camera omdat ik de lens zo stevig vasthoud tijdens het inschakelen van de camera dat deze met een korte 'krak' de geest geeft. Ik kan mijn deelname aan dit live 'grand car theft' computerspelletje dus niet met bewijzen staven. Vrijwel iedere middag regent het tussen 3 en 4 en ook nu volgt een onbeschrijflijke wolkbreuk die het kleine straatje met marktkramen in een woest kolkende bergstroom verandert. 's Middags zitten we op het plein voor het Michael's klooster en ontmoeten Jana uit Dnipropetrovsk. Dankzij Patrick's Russische lessen kan ik de naam van haar stad foutloos uitspreken waarvan ze erg onder de indruk is. Ze is hier voor een massagecursus die ze in haar schoonheidssalon 'Labirint' wil toepassen. Ze biedt mij een Thaise massage aan: 'No sex'! En inderdaad verschijnt ze 's avonds in het hotel. Ulli biedt aan zich in de bar een stuk in de kraag te drinken en ik krijg een beurt van maar liefst twee-en-een half uur. Helaas heeft Jana nog niet het cursusdeel 'voorzijde van het bovenlichaam' gehad, zodat ik ondanks haar inspanningen toch wat onbevredigd achterblijf.
Inmiddels zwerft Ulli niet geheel vast ter been rond het hotel en dat vind ik minder omdat er hier en daar toch wat knokpartijen op straat plaats vinden, maar uiteindelijk vinden we elkaar en ik stop hem zorgzaam onder.
De volgende dag regent het een beetje als we op pad gaan naar het 100 kilometer verderop gelegen Bila Tsjerkva (Witte Kerk). Maar we komen goed Kiev uit over de zes baans rondweg zónder witte strepen! 'Keep your lane' moet hier gelezen worden als 'Guess your lane'! Ik heb het telefoonnummer van de president van
motorclub de 'Barbarians' en hij verschijnt binnen een kwartier. Even
later komt de secretaris en een lid. We communiceren onder het genot van
een drankje en ik vraag ze naar het park dat in deze stad is. Uitleg
krijgen we wegens taalproblemen niet, in plaats daarvan volgt een
rondleiding. Tijdens het bezoek aan het park worden Sasha We bezoeken het clubgebouw, een leuk klein onderkomen waar alle tien leden net in passen. Het ziet er echt fantastisch uit en is gevestigd op een soort volkstuinencomplex op het terrein waar de ouders van een van de leden een datsja hebben. Ze helpen ons aan een complete suite met zit-, bad- én slaapkamer in een hotelletje en regelen bewaakte parking voor de motoren. 's Avonds trakteren Ulli en ik de leden van de club op een etentje en naderhand kletsen we lekker op een terrasje. Nadja is zeer bezorgd over het milieu in Oekraïne en ze vertelt veel over de negatieve gevolgen van Tsjernobil voor de gezondheid van vooral jongeren die in en na 1986 geboren zijn. Haar vader vertelde haar dat in het jaar dat de radioactieve neerslag overal in het land neerdaalde de appels aan de bomen wel tien keer zo groot waren als normaal. Hetzelfde verhaal krijg ik later uit een andere bron nogmaals te horen. De naam van de plaats Tjernobil betekent
De regering biedt mensen die in de centrale willen werken om de sarcofaag te restaureren ruim 1000 hrv per maand, voor Oekraïnse begrippen een vorstelijk salaris, maar als je deze website van biker Elena uit Kiev leest, zul je begrijpen waarom er niet veel animo voor is. Voel ook vooral de beklemming in een drie minuten durende montage van een film gemaakt vanaf de buddy van haar bike, je ziet de geigerteller en de talloze verlaten huizen, een naamloos dorp. Je kunt op deze pagina al haar foto's en video's bekijken. Ook voor ons is het goed te lezen tot welke gevolgen kernenergie kan leiden. Ik ben erg cynisch ten aanzien van mensen die beweren dat zoiets bij 'ons' nooit zal plaatsvinden. Er is nog nooit een uitvinding gedaan waarmee nooit een ongeluk heeft plaatsgevonden. In Oekraïne weet men na een half miljoen doden en duizenden vierkante kilometers besmet gebied inmiddels beter. Hoewel, de Oekraïense regering is van plan twintig nieuwe kerncentrales te bouwen.
Joera helpt ons de stad uit op weg naar Odessa. Deze snelweg is van uitstekende kwaliteit. Alleen erg saai, de weg is vrijwel volkomen recht, 400 kilometer lang. Waarschijnlijk heeft een oude apparatsjik het traject ooit uitgezet door een streep langs een liniaal te trekken.
Het licht glooiende landschap is mooi, er zijn veel velden die bewerkt worden. Oekraïne hoeft nooit honger te lijden. Dat Jozef Stalin er toch in slaagde 6 miljoen Oekraïners te laten sterven van de honger door alle voedsel te exporteren naar Rusland is dan ook een bewijs van de ongelooflijk wreedheid van deze dictator en een schrijnende aanklacht tegen elke vorm van onderdrukking. Joera had al gewaarschuwd dat je op deze vierbaans snelweg soms plotseling tegenliggers hebt omdat om onduidelijke redenen het verkeer op twee banen wordt omgeleid. Ik zie het net op tijd tijdens een inhaalmanoeuvre. Ik zie de militsia echter te laat en ik ben er bij. Afstappen, in de auto zitten bij de chef, uitleg krijgen over de drie borden die ik overtreden heb, 'dokjoementa' laten zien en betalen. Drie euro per bord. Ik krijg geen protocol zodat ik weet dat hij het geld in zijn eigen zak zal steken. Als je er op staat moeten ze sinds 2003 een protocol schrijven, alleen duurt dat ff. Ulli betaalt direct en dus heb ik al weinig keus meer, ik had er wel een uurtje voor over gehad om hem een protocol te laten schrijven... In het centrum van Odessa aangekomen, strijken we neer bij het centraal station en bel ik Max, de president van de Matador motorclub. Hij komt met zijn zoontje voorop de motor. Hij doet meteen even een sightseeing tour van de stad en brengt ons naar 'Bomba', het clubhuis dat gevestigd is in een oude schuilkelder. De club met zes vaste leden en een grote vriendenkring heeft maar liefst 2500 vierkante meter ter beschikking. Max werkt hier, hij last kunstzinnige projecten aan elkaar, bestaande uit motoronderdelen, repareert auto's, boten en motoren en exporteert zelfs ook.
Dan verschijnen Alex en Caroline ten tonele. Ze spreken beiden goed Engels en stellen zich deze week ten dienste van buitenlandse motorrijders. Ze helpen ons aan een pracht hotel direct aan de Zwarte Zee op een steenworp afstand van het terrein waar de Goblin Motorshow plaatsvindt en eveneens slechts een kilometer van de 'Bomba'. Daarna scheuren ze mij voor naar het centrum om een nieuwe digitale camera te kopen, hetzelfde merk dat ik al had zodat ik mijn chipjes kan gebruiken. De camera is hier duurder dan in Nederland! Alex en Caroline hebben 2022 foto's van deze bikeweek op internet gezet, gerubriceerd per dag. En je kan wel raden wie prominent figureert op 19 juni :-).
De Goblin Motorshow duurt ruim een week hoewel de meeste deelnemers van donderdag tot zondag aanwezig zijn, net zoals dat op treffens in West-Europa gebruikelijk is. Er is veel georganiseerd: een heteluchtballon, goede muziek, eettentjes en barretjes. Er staat een boxring waarin demonstraties kickboxing gegeven worden maar waarin ook de bezoekers elkaar te lijf kunnen onder scheidsrechtersschap van Andrzej Goblin zelf. Misschien is het daarom dat ik niet een vechtpartij kan noteren ondanks het feit dat vooral de Russische bezoekers stevig drinken. Zo is daar Ivan uit Moskou. Hij draagt een T-shirt met als tekst 'I love Holland'. Ivan maakt er zaak van 's middags om drie uur al voldoende wodka genuttigd te hebben om van de wereld te raken. Dan brengt zijn Oekraïnse vriendin hem naar de hotelkamer om even te slapen zodat hij 's avonds opgewekt zich opnieuw in het feestgewoel kan storten. Hij werkt bij Meat Team en is een heel opgeruimde kerel die Nederland al eens bezocht heeft. Een tot nadenken stemmend citaat van hem vind je aan het begin van deze pagina. Je kunt pas van een afstand naar je eigen maatschappij kijken als anderen vanuit hun gezichtspunt, gevoed door hun gewoonten, sociale structuren en maatschappij een mening over jouw eigen land geven. Dima en Sveta
uit Cherkassy zijn ook al erg aardig. Ze rijden op een oude motor van de
Ik ontmoet Andros die bij de douane in Brest (Wit-Rusland) werkt, zijn vriend Joerij die ooit straaljagerpiloot was en een Mig-31 vloog en nu zeven jaar na dato nog altijd met de filmpjes in zijn mobiel rondloopt en ze aan iedereen laat zien onder het uitroepen van de kreet: 'Fighter pilot interceptor MIG 31'! Kydia, een goed gemutste biker uit Odessa. Oksana uit Minsk die op zoek is naar een flinke beurt door een lekkere vent en die veel te vertellen heeft over haar leven. Eric van motorclub Iron Heart uit Letland die mij vooral aanspoort om toch ook op 20 augustus bij hen een feestje te komen vieren. Hij geeft ook al zo'n mooi citaat ten beste: Life is just one small time in the universe... En dan zijn er natuurlijk een paar lieve meisjes die allemaal een ritje met mij willen maken en die dan vervolgens allemaal weer nieuwe vrienden en vriendinnen meenemen... Er is geen beginnen aan. Sam droomt elke nacht van Nederland, hij wil het liefst emigreren omdat je bij ons goed verdienen kan. En hij gelooft mij maar half als ik hem vertel hoe duur het leven bij ons is. Zijn vriendin maakt een film voor Goblin over de motorshow. Mooie Lela hangt wat om ons heen maar zegt niet veel, Daria kan hele stukken van de werken van Shakespeare uit haar hoofd declameren en hangt als volleerd fotomodel aan het kippengaas rond het hotel. Sasha, een biker uit Ekaterinaburg in de Oeral, nodigt mij uit om hem volgend jaar te bezoeken en wil dit beklinken met een fles brandy van 10 (!) liter. Kortom... het zijn de contacten met de mensen die deze week zo bijzonder maken. Allemaal zijn ze vriendelijk, allemaal delen ze, ook al hebben sommigen zelf weinig. Er valt geen onvertogen woord, iedereen is bereid te communiceren, het is hartverwarmend. 's Zaterdags is er een snikhete 'parada' door
Odessa. Een chaotische orgie van honderden motoren dwars door het
normale verkeer van deze drukke havenstad. Zonder helm, in T-shirts
laveert de hele bende langs scheve putdeksels, gaten in de weg, om een
auto met een gebroken as die midden op de weg staat met de bestuurder er
onder die doodgemoedereerd de zaak probeert te repareren. Het is een
Er lopen hele kuddes mooie meisjes door de stad. Het is helemaal erg in Arkadia, het toeristische uitgaanscentrum met kermis, eethuisjes, disco's en wandelpromenade langs het strand. Ze zien er een beetje plastic uit, allemaal op zoek naar een rijke man?
Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag... Zondagavond is de prijsuitreiking en ik krijg een prijs voor de verst komende biker uit de EU. Vanaf nu mag ik mij tooien met de eretitel: 't Is maar dat je heet weet. En natuurlijk zijn er de mooie meiskes...
Het is tijd weer huiswaarts te gaan. De waterpomp van de Wing lekt en in een motorzaak in Odessa wordt eerst een noodreparatie uitgevoerd. Daarna rijden we naar Vinnitsja en slapen in een heel luxe hotel.
Dit is de dag waarop het noodlot toeslaat. Tot Ternopil gaat alles goed, maar dan neem ik de verkeerde afslag en kies ik voor een landweggetje om weer op de goede snelweg te komen. Ik rijd heel rustig, misschien 40 kilometer per uur, maar dan kom ik om de bocht en sta voor veertig meter wegdek dat er uit ziet als gatenkaas met daartussen zand, fijn grindt en keitjes. Ik stuur om het eerste gat en dat had ik niet moeten doen. De Wing hangt daardoor iets scheef, knotst in het tweede gat en glijdt onderuit op de fijne rommel tussen de gaten. Na 33 jaar en een half miljoen kilometer schadevrij motorrijden ervaar ik hoe het is om onderuit te gaan. Gat in het kleppendeksel, verbogen valbeugels, pijnlijke schouder- en heupgewricht en mooie grote diep blauwe plekken. Mijn motorpak is gek genoeg helemaal niet beschadigd. Maar rijden is er niet meer bij. Het is twee uur 's middags en de mannen in het kleine buurtschapje zijn bijna allemaal al aan de wodka. Een vrouw komt met een emmer water zodat we even het bloed kunnen afwassen want Ulli is ook onderuitgegaan omdat hij mij probeerde te ontwijken.
Ik bel de ANWB. Na vier uur wachten blijkt dat hun contact in L'Viv nog niet eens vertrokken is en de communicatie tussen Den Haag en Oekraïne is te moeilijk om nog iets te doen. Inmiddels is er een biker uit Ternopil gearriveerd en hij biedt aan een bus te laten komen. Ik overleg met de alarmcentrale en zij hebben er geen problemen mee als ik de bikers dan maar de 200 dollar bergingsgeld uitbetaal. 's Avonds arriveren we bij de garage van de monteur van de skelterclub uit Ternopil. Ik denk dat ik nu mijn beurse lijf op een hotelbed kan neervlijen maar dat heb ik mis. De president van de West Force Matador motorclub verschijnt met twee biertjes in zijn zadeltassen en al spoedig zijn vijf clubleden bezig de Goldwings uit elkaar te schroeven. 'Een buitenkans voor ons' zegt Andrej die een klein motorzaakje drijft, 'we zien nooit zo'n ding!' 's Nachts om een uur zijn beide motoren met noodreparaties weer gereed om de reis te vervolgen, maar eerst gaan we eten en een nachtje slapen bij de president thuis.
Sasha is pas zestien maar een vurig nationalist. Hij heeft grondige hekel aan de Russen en weet daarvoor natuurlijk allerlei historische gebeurtenissen aan te voeren om dat te staven. Ik kom dat vaker tegen op mijn reizen. Kennelijk heeft men collectief behoefte aan een vijand terwijl de mens op individueel niveau doorgaans erg vriendelijk is. Oleg maakt houten trappen en deuren. Zijn vrouw Lida werkt in een hotel. Ondanks dat is het leven voor hen niet makkelijk hetgeen uit de inrichting van de woning blijkt. Ook is er geen warm water omdat de gasprijzen zo hoog zijn dat ze maar een dag in de week de boiler willen aansteken. Maar van mij willen ze eigenlijk niets hebben, terwijl Lida wel allerlei lekkere hapjes maakt uit de Oekraïnse keuken. Ook deze ervaring is werkelijk hartverwarmend. Als u het ook eens wilt proberen!
Op mijn gemak rijd ik naar Polen.
|
