Zomer in Odessa
Waarom is de Zwarte Zee niet zwart?
En de Rode Zee niet rood?
De Gele Zee is ook al blauw
En op elk strand zijn de mensen bloot.
Overal zie ik kwabberend vet
En lillend dikke billen.
Slechts een enkel mooi strak lijf
Dat dan, ontluisterend, loopt te gillen.
Naar een klein kind met een petje
En een schepje, dat zinloos zand verplaatst
In een futiele rondgang door het leven,
Tot de dood genadig ook hem begraaft.
Er ligt een dikke, kale, oude vent
Naast een slanke, ontevreden, plastic meid,
Gekleed in Chanel Five en Dolce & Cabana.
Ze lonkt, ze nodigt hem, haar benen wijd.
Zijn Goldcard, de Toegang Tot Het Paradijs!
Alles is te koop, maar waar is dan de Liefde?
Wat is echt en wat is vals,
Als zij slechts nam wat haar beliefde?
Waarom is de Zwarte Zee niet zwart?
En de Rode Zee niet rood?
De Gele Zee is ook al blauw
En op elk strand zijn de mensen bloot.
Een gezin, een vader en een moeder,
Een zoontje, een dochter en een parasol.
Een tas met lekkere hapjes en een drankje,
Met kinderen is het leven boordevol.
Twee jonge meisjes, één leest Voltaire!
Het broertje eet gedroogde, zoute vis,
Een vlinder fladdert langs zijn rug.
Ik weet dat het zomer in Odessa is.
De vader metselt een omvangrijk zandkasteel
Het zoontje kijkt, zo immers leert een kind
Een man geeft zaad en bouwt zijn wereld,
De zee wacht en fluistert naar de harde wind.
De reiziger luistert, kijkt en observeert,
Waant zich in de hemel, soms de hel.
Hij lijdt en voegt herinneringen toe,
Maar mét een Goldcard, dat dan weer wél!
Waarom is de Zwarte Zee niet zwart?
En de Rode Zee niet rood?
De Gele Zee is ook al blauw
En op elk strand zijn de mensen bloot.
© Gerrit Bruijnes
Zomer 2009, Roadtrip naar Odessa.
Karolina en Alex drijven hier een vormgevingsbureau annex drukkerij.
Ze zegt: "Herret, *) you just take what you want and then you go".
"Waar is dan de Liefde?" vraag ik als naïve Nederlander.
Ze haalt haar schouders op, hier moet iedereen overleven.
*) Zo wordt hier mijn naam vaak gespeld.