Mijn lied
Ik maak muziek. Stelt dat iets voor? Nee, muzikaal gezien stelt het weinig voor. Ik ken ongeveer zeven akkoorden, weliswaar op verschillende posities op de hals van de gitaar zodat het in eerste instantie nog heel wat lijkt, maar in werkelijkheid is het helemaal niets. Blues? Geen idee. Rock. Leuk om naar te luisteren. Jazz? Mijn god wat een grepen, moet ik veel te lang voor oefenen.
Ik maak ook liedjes. Totaal ongeschikt voor de hitparade, maar wel leuk. Sommige liedjes stellen eigenlijk best wel wat voor. Als ik een liedje maak, gaat dat meestal over iets wat ik ergens, ooit meemaakte. Elke ervaring geeft me een bepaald gevoel. Sommige ervaringen geven me een gevoel dat ik mijn leven lang bij me wil houden.
Ergens in mijn lijf wordt dat gevoel opgeslagen en na verloop van tijd ontstaat er druk onder mijn middenrif en dan weet ik: 'Er wordt een Lied geboren!' Mijn Lied! Ik ben zwanger van weer een verzameling van drie akkoorden, opnieuw in een onvermoede volgorde, niet voldoend aan enige regel uit de theorie der muzen.
Dan piel ik net zolang rond op mijn gitaar tot de muziek in mij hetzelfde gevoel oproept als ik had tijdens de gebeurtenis. Dat lukt niet altijd, dat lukt eigenlijk slechts zelden, maar het is een paar keer wonderwel gelukt. En dan komen de woorden. Meestal Engelse woorden, want ik vind het prettig als de taal van mijn lied net iets verder weg staat dan de harde verstaanbaarheid van mijn moedertaal. Naar een lied met een Engelse tekst kun je desgewenst luisteren zonder het te verstaan, zonder het te begrijpen. De zang fungeert dan een extra voertuig voor het gevoel dat teruggeroepen met worden en dat vind ik prettiger zo.
Soms komen de woorden met een felheid en snelheid waar ik me over verbaas. Ik heb dat nu al een keer of vijftig meegemaakt, want zoveel liedjes heb ik bewaard (ik heb er nog veel meer in het ronde archief achter gelaten). Verschillende keren had ik de sensatie dat er iemand achter mij stond die de tekst uit mijn hoofd en hart naar mijn rechter arm perste waarin ik de pen vasthield. Ik heb meegemaakt dat de rillingen over mijn rug liepen en ik me er niet van kon weerhouden achterom te kijken. Nooit zág ik iemand, steeds wás daar iets.
Ook over mijn scheiding heb ik geschreven, het was in november en ik geef hier de woorden weer van 'Eyes too blind to see'.
1.
The land is wet, the skies are grey
Fallen leaves are blowing my way
Looking through the windows of my mind
Disorder, pain and nowhere to hide.
Refrein
Empty echoes sounding through the house
Love long gone
Love long gone
Love long gone
Looking at your picture with the smile
Make me wonder should I stay for a while?
But it's no longer meant for me
My eyes too blind to see
My eyes too blind
My eyes too blind
My eyes too blind to see.
2.
With summer gone and so little light
Withered flowers and useless fights
I'll find a place for my own
Oh, it's so hard to leave my home.
3.
Flocks of birds travelling south
I have to stay here, there's no way out!
Close a door, don't turn around
Remember the things I have found.
My eyes too blind to see
My eyes too blind
My eyes too blind
Your eyes too blind to see.
Ik heb het nog voor haar gezongen, een soort allerlaatste poging om over te brengen hoe ik me voelde. Ze schrok terug: 'Niet zo fel'. Auw! Al weer verkeerd! Hoe vaak schrok je niet van me. Ben ik dan zo? Het is echt! Ik ben echt! Zie mij dan! Wat kan je gebeuren?
Het muzikale intro was nogal fel. Tranen, nog een keer zingen. Een glimlach. Hoop? Nee, toch niet, het hielp niet meer, niets kon de storm meer tot bedaren brengen. De herfstbladeren werden ritselend langs mijn raam geblazen en de ganzen vlogen echt langs. Pijn. Pijn. Pijn.
Uit : 'De Storm' , isbn 90 72445 47 3
© Gerrit Bruijnes